adsız
adını koyamıyorum sensiz geçen günlerin,
adını koyamadığım her gün bir umut idi,
viran olmuş yaşamımda,
bilmediğim zamanlarda,gitmediğim yollarda,
senli düşler kurdum ,
sensiz geçen her günün yasını tutan bir abdalım şimdi,
sensizlik uykusunda,
peşinde koşarken,
kendimin ne olduğunu,
neye benzediğini unutmuş halde,
her şey sensizliğe endeksli,
paylaşılan neler varsa şimdi yokluğunun sancısını çekmekte,
senli gezemediğimiz,
gezmeyi hayal ettiğimiz sokaklar,
onlar da ben gibi öksüz,
eteklerinde gezmeyi düşlediğimiz dağlar şimdi yalnız ve çıplak,
dökmüş tüm ağaçlar yapraklarını kalmışlar bir başına,
nasıl da bana benzerler,
bazen yitiriyorum sensiz tüm direncimi,
adını koyamıyorum sensizliğin,
duvarda asılı duran sazımın notalarına dokunamıyorum,
doluyor gözlerim,buğulanıyor gözlerim,
yüreğim eksik çarpmakta,
bir güvercin gibi ürkek ve çaresizim,
bilmediğim anlarda bilmediğim şeyler uğruna koşar dururum,
kıyısından da olsa tutunmak istiyorum umuda,
saklanamam gölgelere,
saklanmadım da,
sıyrıldım tüm benliğimden,
hafifledim kuş misali,
bedenim isyanlardaydı,
hücrelerimde dahi sancı hisseder olmuştum,
o sancı şimdi tüm bedenimde,
sensizliğin sen olduğu bir acı,
adını koyamadım birtanem,
sensiz geçen tüm günlerimin,
şimdi senden kalan bir kaç tel saç,
sen koktukları için onları,
nesli tükenen canlı misali korumaya almışım,
ve yanlızlığımı kendimle paylaşırken,
onlarla konuşamıyorum senle konuştuğum gibi,
ıslak bakışlım ,
buğulu gözlüm,
ak tenlim,
dediğimde karşımda tepkisizdirler,
ama bir şey diyeyim mi gözyaşlarıma onlar da dayanamıyorlar,
çünkü beni hala terk etmediler,
adını koyamıyorum sensizliğin,
sensizlikte sana ulaşmanın ,
seninle yaşamanın telaşında olan hayaller besliyorum şimdi,
şimdi ve yalnız,