adalet

Adalet.

ona ilk rastladığım zaman,
bir duvarın dibine çökmüştü,
gözlerinden akan yaşlar,
sicim gibi yağan yağmura karışıyordu,
sigarası da bitmişti,
bir sigara istedi,
üşüyordu,
kazakta yoktu üzerinde,
çıkardım ceketimi verdim,
birer sigara yaktık,
konuşmaya başladık,
adı Umut tu,
“Abi hayat bize ne zaman gülecek? ”
“Abi biz Adaleti hiç tanımayacak mıyız? ”
böyle dedi bana o yağmurlu günde
sohbet ettik uzun uzun,
sonra ben ayrıldım,
ceketimi ona bıraktım,
ben ceketimi Umuda sardım,

aradan tam iki yıl geçti,
yine rastladım ona,
lüks bir restaurant tan çıkıyordu,
yanında harika bir kadınla,
beni gördü,
koştu boynuma sarıldı,
“Abi dedi hatırladın mı beni? ”
“ceketini vermiştin hani bana”
“Abi ben Umut”
“o geceden sonra seni dinledim”
“kimseye küsmedim sadece çalıştım”
“hayata dört elle sarıldım”
“işte şimdi bu durumdayım”
“ceketini hala saklıyorum”
“milyonlarca kez teşekkürler abi” dedi,
“iyi ki o gece seninle karşılaştım”
“bu arada, bu bayan var ya Eşim”
“ismi”
“ADALET”