Hüma
Altın Üye
-
- Katılım
- Mart 2, 2012
-
- Mesajlar
- 11,609
-
- Tepkime puanı
- 1,447
-
- Puanları
- 353
Aklımın oyunu mu bu? Bu kadar güçlü mü akıl acı çekmeni sağlayacak veya önleyecek kadar? Ne ilaç alırsam alayım, dinmeyen bir acıyı aklım ayarlamış olabilir mi?
Madem aklım bu kadar iyi biliyor her şeyi, neden durdurmuyor acı çekmemi? Aklın da kendince bir mazoşizmi var demek ki! Aşk belki de bunun kanıtıdır.
Aşık olduğum için acım azalabilir mesela veya aşık olmadığım için her şeyi daha fazla algılayabilirim. Gittikçe dönüyor ve değişiyorum sanırım, yaşlandıkça daha mı fazla düşünüyor insan?
Bazı acıların, yani bedensel olanların benim için daha zor olduğunu fark ettim. Kendimi ruhani acılara o kadar alıştırmışım ki; bedensel acılara gücüm azalmış.
Bir tarafı daha kuvvetli oluyor demek insanın, benim kalbim güçlenmiş. Zihnim zaten kumanda merkezi, eski aşkların yaraları hala kanarken dayanmama rağmen, doktorun vurduğu ufacık iğneye katlanamaz olmuşum.
Her şey tuhaf bir oyun gibi, bazen bedenimden çıkıp dışarıdan insanları izliyor gibi hissediyorum. Televizyonda film izlersin ya, çok hissedersin ama bir yanın bilir, o filmdeki kahraman olmadığını.
Haftalar boyu aklıma geldikçe ağladığım bir film var mesela. Hachi, uzun zaman sonra beni en çok ağlatan ve aklıma her geldiğinde gözümden yaşlar akıtan bir filmdir. Richar Gere’ı geçmiştir film, ilk defa onun üstüne çıkmıştır ve bu büyük bir acının başarısıdır.
Sonra düşündüm ki, aslında gözyaşı döktüğümüz olaylar hiçbir zaman tam olarak silinmiyor hafızamızdan. Öyle olsa Hachi aklıma geldiği için bu satırları yazarken gözlerimden yaşlar akmazdı.
Sadece eskiyor acılar, alışıyor insan, bizi üzen her neyse, tamamen yok olmuyor, sadece silikleşiyor. O yüzden belki de yeniden aşık olabiliyoruz ve belki o yüzden yeniden sevmeye gücümüz var. Yoksa ölümü de bilerek yaşamak çok acı değil mi?
Madem aklım bu kadar iyi biliyor her şeyi, neden durdurmuyor acı çekmemi? Aklın da kendince bir mazoşizmi var demek ki! Aşk belki de bunun kanıtıdır.
Aşık olduğum için acım azalabilir mesela veya aşık olmadığım için her şeyi daha fazla algılayabilirim. Gittikçe dönüyor ve değişiyorum sanırım, yaşlandıkça daha mı fazla düşünüyor insan?
Bazı acıların, yani bedensel olanların benim için daha zor olduğunu fark ettim. Kendimi ruhani acılara o kadar alıştırmışım ki; bedensel acılara gücüm azalmış.
Bir tarafı daha kuvvetli oluyor demek insanın, benim kalbim güçlenmiş. Zihnim zaten kumanda merkezi, eski aşkların yaraları hala kanarken dayanmama rağmen, doktorun vurduğu ufacık iğneye katlanamaz olmuşum.
Her şey tuhaf bir oyun gibi, bazen bedenimden çıkıp dışarıdan insanları izliyor gibi hissediyorum. Televizyonda film izlersin ya, çok hissedersin ama bir yanın bilir, o filmdeki kahraman olmadığını.
Haftalar boyu aklıma geldikçe ağladığım bir film var mesela. Hachi, uzun zaman sonra beni en çok ağlatan ve aklıma her geldiğinde gözümden yaşlar akıtan bir filmdir. Richar Gere’ı geçmiştir film, ilk defa onun üstüne çıkmıştır ve bu büyük bir acının başarısıdır.
Sonra düşündüm ki, aslında gözyaşı döktüğümüz olaylar hiçbir zaman tam olarak silinmiyor hafızamızdan. Öyle olsa Hachi aklıma geldiği için bu satırları yazarken gözlerimden yaşlar akmazdı.
Sadece eskiyor acılar, alışıyor insan, bizi üzen her neyse, tamamen yok olmuyor, sadece silikleşiyor. O yüzden belki de yeniden aşık olabiliyoruz ve belki o yüzden yeniden sevmeye gücümüz var. Yoksa ölümü de bilerek yaşamak çok acı değil mi?