Abime..

Hatırlıyor musun ?
Ipıssızdım...
Bilmiyordun.
Gülüyorduk beraber...
Gülüşümün altında öldüğümü bilmiyordun...
Top oynardık beraber,yorulup çimlere uzanınca sarılırdık,
''Canım kardeşim'' derdin...
Yüzümü astığımda hesap sorardın,
Sonsuz sularda boğulduğumu bilmeden,
Birdaha beni göremeyeceğini bilmeden...
Herzaman mutlu olmamı istiyordun,
Her ben iyiyim abi deyişimin yalan olduğunu bilmiyordun...
Annem,babam gibi...
Beni bir dost kadar tanıdıklarını zannedenler gibi...
Sende hiçbirşey bilmiyordun...
Tükendim,yıldım,bittim...
Bilmiyordun...
Aklının bir köşesinde işi gücüyle meşgul biri olarak beni tutuyordun.
Beni arkadaşlarıyla meşgul,ateşli bir ergen olarak görüyordun...
Kafamı fazla şişirmek istememek adına beni özgür bırakıyordun ama;
Herşeyden kopup,bir kere abi deyip,sarılıp sadece ağlamak istediğimi bilmiyordun...
Uzaklardan sevmeyi sevdim ben...
Bak...
Artık yokum.
Vefasız çıktı bu çocuk diyorsun,
Hiçbir insana güvenemediğimi bilmiyorsun...
Mutludur diyorsun,
Hiçbirşey gibi bunuda bilmiyorsun...
Hayat beni kovdu senin yanından,
Hiçbirşey gibi bununda nedenini bilmiyordun...
Beni seviyordun abi sevmesinede,
Eridiğimi görmüyordun...
Bir insanının annesinin,babasının abisinin tarafından tanınmaması nedemek bilir misin sen ?
Yoruldum abi...çok yoruldum...
Mutluculuk oyunu oynamaktan,
Sürekli bir maskeyle dolaşmaktan,
Bana yapılanları çuval gibi sırtlanıp yollara revan olmaktan,
Yoruldum...
Beni unutmuş olmanı bekliyor,
ve hayatının sonuna kadar mutlu olmanı diliyorum...
Seni unuttuğunu zannettiğin Kardeşin.

M.S.



​