Abdest ve namaz tüm günahları giderir mi, bu konudaki hadisleri nasıl anlamak gerekir?
Birçok hadis-i şerifte abdest ve namazın günahları götürdüğü söyleniyor peki buna tüm günahlar dahil mi? benim işlemediğim günah belkide kalmamıştır yani ben beş vakit namazı samimiyetle yerine getirsem günahlarım beş vakit nehirde yıkanmışım gibi gider mi?
Evet insan hakkıyla beş vakit namazını kıldığı zaman aradaki küçük günahlarının bağışlanacağı bu rivayetten anlaşılıyor. Ancak buna güvenip günahlara girmemelidir. Başka rivayetlerde din'in samiyet olduğu ifade edilmektedir. Ayrıca hangi günah işlenirse işlensin tevbe edip onu yapmamak için azmetmelidir. Kişi abdest aldığında maddi kirlerden arındığı gibi manevi kir hükmünde olan günahlardanda arınır. Kılınan namaz da buna katkıda bulunur. Kul'un tevbe etmesi ise Allah'ın en sevdiği davranışlardandır. Bütün bunları beraberce değerlendirmek ve ona göre davranmak gerekir.
Al-i İmran suresinde şu mealdeki bir ayeti kerime yer almaktadır:
"Ve bir günah işledikleri veya nefislerine zulmettikleri zaman, Allah'ı anarak günahlarının bağışlanmasını isteyenler, hem de yaptıkları günahta bile bile ısrar etmemiş olanlar—İşte onların mükâfatı, Rablerinden bir mağfiret, ağaçları altından ırmaklar akan Cennetlerdir. Orada ebedi olarak kalacaklardır. Güzel amel yapanların mükâfatı ne güzeldir."1
Demek ki, bir tövbenin kabul olması, bir günahın affa liyakat kazanması için hiçbir mazeret yokken o günahta ısrar edilmemesi şartı aranmaktadır. Bir insan sadece nefsini yenemediğini, çevresinin nasıl karşılayacağını bahane ederek bir haramı işlemeye devam ederse ne olur? Bu husustaki bir hadisin meali şöyledir:
"Mü'min bir günah işlediği zaman kalbinde siyah bir nokta belirir. Eğer o günahtan el çeker, Allah'tan günahının affını dilerse, kalbi o siyah noktadan temizlenir. Eğer günaha devam ederse, o siyahlık artar. İşte Kur'ân'da geçen 'günahın kalbi kaplaması' bu mânâdadır."2
Evet, "Her bir günah içinde küfre gidecek bir yol vardır" sözü mühim bir gerçeği dile getiriyor. Şöyle ki, bir günahı işlemeye devam eden insan zamanla o günaha alışır, terk edemez bir hale gelir. Bu alışkanlık onu gün geçtikçe daha büyük manevî tehlikelere sürükler. Günahın uhrevî bir cezasının olmayacağına inanmaya, hattâ Cehennemin bile olmaması gerektiğine kadar gider. Yani kalpte yer tutan o günah tohumu zaman içinde—Allah korusun yeşillenerek bir zakkum ağacı haline dönüşebilir.3
Böyle bir tehlikeye maruz kalmamak ve şeytanın kinlerine kanmamak için bir an önce tövbeyi icap ettirecek günahı terk ederek insanın kendine çeki düzen vermesi gerekir.
1.Âl-i İmrân Sûresi, 135-136.
2.İbni Mace, Zühd:29.
3-Lem'alar, s. 7; Mesnevî-iNuriye, s. 115.
(Kaynak: Mehmet Paksu, Sünnet ve Aile)
2.İbni Mace, Zühd:29.
3-Lem'alar, s. 7; Mesnevî-iNuriye, s. 115.
(Kaynak: Mehmet Paksu, Sünnet ve Aile)