uni yillarimdan beri omrum tren, tram ve otobus yolcugu yapmakla gecti, geciyor. her sey ezberimde. bakin, gercekten manyak olaylar yasanabiliyor. her sabah ayni ekiple, ayni otobusle ise giderim mesela. bu ekip sessiz sakin ve kendi halindedir. eve geri dondugumde tren olsun, otobus olsun, surekli farkli saatte de ciktigim icin, degisik degisik insanlarla karsilasiyorsun. ya gecen bir cocuk karsima gecip oturmustu. muzik dinliyordu. ben camdan bakiyordum. yan gozumle goruyorum onu. epileptik kriz mi geciriyordu, cin mi vardi icinde, bilmiyorum ama korkunctu. kasildi ve cenesi kaydi, kollari ve bacaklari garip pozisyondaydi. cocuk utanmasin diye bakmadim. kendi kendine duzelir diye dusundum. daha fazla gerilsin istemedim. utanmistir da. sonra tekrar duz ve dik oturmaya basladi. biraz oyle durdu, tekrar cenesi kaydi ve parmaklari kollari ayni pozisyona gecti. o esnada ben terleye terleye camdan bakmaya devam ettim. yardim edilecek durumda degildi. bunu goren bazi yolcular da yerinden kalkip baska vagona gectiler. inecegi duraga gelince kalkip gitti efendi gibi. ben hala bunun ne oldugunu anlayamadim. cin mi, baska turlu bir kriz mi, her ikisi mi. tovbe est. nerden aklima geldiyse yazasim geldi.
sizler de toplu tasima MACERAlarinizi paylasabilirsiniz :d
,
