35 yaşına gelmiş hala ailesiyle yaşayan eleman.

Onlar bize hep çocuk gözüyle bakıyor. Ara da bir ağırlığınızı ortaya koymazsanız her ortamda ezilirsiniz.

Benim tanıdığım erkek kardesler var. Biri 45 diğeri 49 yaşında. Hala analarıyla yaşıyorlar. Analarını sevdiklerinden değil. Açlar. Mecburlar.

"Aile herşeydir onlarla yaşarım" diyebilmek için tek başına yaşayabilme imkanı olsa bile tercih etmiyor olmak gerekir. Ya da ana babasına bakıyor olmak gerekir. Benim sadece babasının alt bezini değiştirmek için işini birakip onunla yaşayan tanidigim da var.

Bi de çocuk baktırmak yemek yaptırmak için anasına yanlayanlar var ki onlar en acınası gurup.

Sizde ailenizden kacmaya ne kadar meraklisiniz ha

ailesini ne kadar severse sevsin bir evlat biyopsikolojik olarak 20 yaşından sonra anne babasının evinde yaşamaya elverişli değil. biyolojik açıdan yetişkin olmasına rağmen aile evinde ebeveyninin gözünde hep çocuk kalmanın getirdiği gerilim hiç bitmez. ama....

kendine çalışan bir genç bile kendine yetemez iken şu devirde, yine geçim derdinde olan ailesini bırakabilecek mi? sizin "tercih, seçim" cart curt dedidiğiniz şeylerin bir çoğu milyonlarca insanın kaderi, realitesi haline geldi. hülasa, hadise'nin de dediği gibi "herşey burada bitti, toparlan gidiyorsun"

yaşlanınca yanlarında olmamız gerekiyor

Aga be.