35 yaşına gelmiş hala ailesiyle yaşayan eleman.

Y
🟢 Konu yazarı şu anda aktif
Tanıdıklarım var o yaşta hala ailelerinin yanında
 
17 yaşımdan beri aileden ayrı yaşıyorum, beraber yaşamakta sorun olmazdı bence
 
ne seninle ne sensiz bi durum
beraber yaşarken sürekli tartışma
ayrı yaşarken büyük bir hasret
öldüklerinde "keşke yaşasa da her gün kızsa dövse ağzımı açıp tek kelime etmesem" düşüncesine dönüyo
keşke yaşarken kıymetlerini bilsek
 
Her Kuş günü gelir yuvadan uçar. Tabiatın bir kuralı bu. Yeni aileler kurulur, yeni yuvalar yapılır. Dünya böyle döner.
 
Arttiriyorum 40 yaşina ramak kalmis kisilerin ailesiyle yasamasi. Yazan varmi diye qeldim
 
Şartlar uygunsa (hem maddi olarak hem de farklı mevzular) bence yetişkin kadın ve erkeklerin aileden ayrı olarak bir düzeni tecrübe etmesi gerekir. Belki eğitim hayatında ya da çalışma hayatına atıldıktan sonra. Bu konuda her zaman savunduğum şey bu.
 
40 yaşımdayım, 400 yıl daha yaşama şansım olsa yine anne ve babamla yaşarım.
Aile her şeydir, teşekkürler.
 
Kendi adıma konuşayım:
Hem yalnız yaşıyor olmanın, hem de aile ile yaşıyor olmanın avantajını yaşıyorum.
İki katlı müstakil evin bir katı bana, diğer katı aileme ait.

Eğer durum farklı olsaydı muhtemelen kendi b.kumda boğularak veya açlıktan ölürdüm düşüncesi hâkim olsa da şehir dışında kalmak zorunda olduğum dönemlerde gayet tek başına da idare edebildiğimi tecrübe ettim.

Bir erkeğin olgunlaşmasının aileden ayrı yaşaması ile yakından uzaktan alâkası yok.
Pekâlâ aile bağlarının zarar görmesini göze alarak bazı aksiyonları göze alabilirse tertemiz olgunlaşabilir.

Tabii, bütün bunlar ekonomik özgürlüğünü eline alabilmiş bireyler için geçerlidir.
Ekonomik özgürlüğü elinde olmayan bir bireyin ne sorumluluk alabilmesi, ne de olgunlaşabilmesi mümkündür.

Tersine düşünürsek ailesinden maddi destek alan birey ayrı yaşasa ne olur, sülalesiyle yaşasa ne olur?
 
Aile elbette çok kıymetli ama belli bir zaman sonra insanın benliğini bulabilmesi için yalnız yürümesi gerekiyor
 
ailemiz her şeyimiz, yanlarında olmak, birlikte vakit geçirmek güzel fakat bu aynı çatı altında yapılırsa akıl sağlığımız yönünden problem oluyor. kendimden biliyorum, çevremden gözlemliyorum kimse aile evi güzellemesi yapmasın. olmuyor işte. mutlu/mutsuz aile olayı da değil bu. toplum olarak kültürümüzden, kuşak farkından dolayı aile içerisinde bireysellik hep prangalanıyor. evi geçtim aynı ilçe bile beni şu an düşündürüyor. tayinlerde her defasında yazdın mı, gelecek misin muhabbeti içerisinde buluyorum kendimi. kendileri de bir şeylerin farkında olduğundan evin nasılsa ayrı, sen yine hayatını yaşarsın sözleriyle kandırılmaya çalışılıyorum. gitsem güzel bir yerde, daha iyi şartlarda bir yaşam süreceğimi bildiğim halde yine de bu durumu hep es geçiyorum. bilmiyorum, bakalım.
 
senede 3 hafta görüyorum, 2 hafta bitince evime gitmek istiyorum. Sevmediğimden mi? Yüöğ. Yalnız daha iyiyim ben, ağzıma sçlsa da djdbcnvnvn
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri