Korkuyorum,
Kelime kelime seni yazarken, bütün hayallerimi, umutlarımı yitirmekten korkuyorum. Konuşurken ağzımdan çıkacak her harfin; seni incitebilme ihtimalinden korkuyorum…
Yokluğun; bu asi yüreğe verilmiş, müebbet hapis cezasıdır. Yüreğime; her gün bir çentik atıyorum, bu cezanın bir gün bitmeyecek olduğunu bilmeme rağmen. Siz kadınlar neden uyarıları dikkate almıyorsunuz anlamıyorum. Söylemiştim; sevmelerim ağırdır kaldıramazsın !
Çocuk yüreğimi kanatıp kanatıp durma artık. Çek yüreğimden gözlerini defol git . Sahi sen gitmiştin zaten değil mi ?
Ama ben henüz senden gidemedim !
Bana bıraktığın her şeyi saklıyorum ve her gün, sana göndermeyeceğimi bile bile, yeni bir mektup yazıyorum. İçimdeki yangının sönme ihtimali kalmadı. Yaşlanıyorum, belki de yavaş yavaş ölüyorum ama henüz bunun farkında değilim.
Sen benim yüreğimdeki Ayasofya’sın. Yüreğimdeki eşsiz mabedim. Bütün benliğimi sana verip oradan yalvarıyorum Rabbime…
Öyle çok özlüyorum ki seni, her geçen gün daha da dayanılmaz hale geliyor. Biliyorum çokta sevilecek, özlenecek bir tarafım yoktu ama kendini bu kadar çok sevdirmeye de, senin hakkın yoktu.
Yaşadıklarım ve yaşattıklarım için üzgün müyüm ? Bazı soruların cevaplarını verme konusunda çok başarılı olduğum söylenemez. Bırakalım bu da diğerleri gibi bende saklı kalsın.
Bu aşk bizim için çok billinmeyenli bir denklemdi. Parantez içerisinden çıkarsak kendimizi, ikimizin toplamının karesini alsak yada matematikte ikimizle ilgili saçma sapan işlemler yapsak; çözüme ulaşma ihtimalimiz yoktu.
Bugün zaman dursa, saatlerce sen bana baksan, ben sussam hep sen konuşsan, dinlesem seni saatlerce, baksam sadece gözlerinin ta içine oracıkta son nefesimi alsam.
Boğazım yırtılırcasına ‘’Seni Seviyorum’’ diye haykırsam…
Neyse, unut gitsin bütün söylediklerimi, hepsi şakaydı.
Unuttun mu ?
Bugün 1Nisan…
GHoST
01.04.2014
Gönderilmeyecek aşk mektupları….
Kelime kelime seni yazarken, bütün hayallerimi, umutlarımı yitirmekten korkuyorum. Konuşurken ağzımdan çıkacak her harfin; seni incitebilme ihtimalinden korkuyorum…
Yokluğun; bu asi yüreğe verilmiş, müebbet hapis cezasıdır. Yüreğime; her gün bir çentik atıyorum, bu cezanın bir gün bitmeyecek olduğunu bilmeme rağmen. Siz kadınlar neden uyarıları dikkate almıyorsunuz anlamıyorum. Söylemiştim; sevmelerim ağırdır kaldıramazsın !
Çocuk yüreğimi kanatıp kanatıp durma artık. Çek yüreğimden gözlerini defol git . Sahi sen gitmiştin zaten değil mi ?
Ama ben henüz senden gidemedim !
Bana bıraktığın her şeyi saklıyorum ve her gün, sana göndermeyeceğimi bile bile, yeni bir mektup yazıyorum. İçimdeki yangının sönme ihtimali kalmadı. Yaşlanıyorum, belki de yavaş yavaş ölüyorum ama henüz bunun farkında değilim.
Sen benim yüreğimdeki Ayasofya’sın. Yüreğimdeki eşsiz mabedim. Bütün benliğimi sana verip oradan yalvarıyorum Rabbime…
Öyle çok özlüyorum ki seni, her geçen gün daha da dayanılmaz hale geliyor. Biliyorum çokta sevilecek, özlenecek bir tarafım yoktu ama kendini bu kadar çok sevdirmeye de, senin hakkın yoktu.
Yaşadıklarım ve yaşattıklarım için üzgün müyüm ? Bazı soruların cevaplarını verme konusunda çok başarılı olduğum söylenemez. Bırakalım bu da diğerleri gibi bende saklı kalsın.
Bu aşk bizim için çok billinmeyenli bir denklemdi. Parantez içerisinden çıkarsak kendimizi, ikimizin toplamının karesini alsak yada matematikte ikimizle ilgili saçma sapan işlemler yapsak; çözüme ulaşma ihtimalimiz yoktu.
Bugün zaman dursa, saatlerce sen bana baksan, ben sussam hep sen konuşsan, dinlesem seni saatlerce, baksam sadece gözlerinin ta içine oracıkta son nefesimi alsam.
Boğazım yırtılırcasına ‘’Seni Seviyorum’’ diye haykırsam…
Neyse, unut gitsin bütün söylediklerimi, hepsi şakaydı.
Unuttun mu ?
Bugün 1Nisan…
GHoST
01.04.2014
Gönderilmeyecek aşk mektupları….
