Hüma
Altın Üye
-
- Katılım
- Mart 2, 2012
-
- Mesajlar
- 11,609
-
- Tepkime puanı
- 1,447
-
- Puanları
- 353
Bazı adamlardan köşe bucak kaçıyorum ben. Mümkünse seyrek görüşelim, hatta görüşmeyelim. Görüşsek de faydası olmaz! Bir süre sonra, bu sefer ondan nefret ederek gideceğimi bilirim.
Hayatla kavgası olan, yaşamla bir derdi olan adamları severim ama kendiyle meselesini bitirmemiş kimseye dayanamıyorum. Yaş ve tecrübe sanırım, sizin için bazı kriterler oluşturuyor. Hangi adamlara dikkat etmek gerek, ne tarz ilişkileri yaşayamıyorsunuz gibi başlıkların altı, belli bir yaştan ve tecrübeden sonra daha rahat dolduruluyor. Kendim için çizdiğim ve sınırlarını belirlediğim uzak durulacak erkekler listem var. Onu sizlerle de paylaşmak istedim.
Hayat suçlu!
Yaşadığı her şeyin suçunu birilerine, hayata, kadere yükleyen adamlardan mümkün olduğunca uzak duruyorum. Yaptığı her şey şanssızlık, çevresindeki herkes kötü veya onu anlayacak düzeyde değil, çevresindekiler yüzünden o hep zora düşüyor. Oysa o bir deha, prens veya her neyse… Bizler, yani diğer insanlar onu bir türlü anlayamıyoruz.
Annesinden nefret ediyor!
Annesinden haklı veya haksız nefret eden adamların, kadınlarla ilgili sorunları da oldukça ağır oluyor. İşin daha kötü tarafı, o bu durumun farkında olmadığından, yardımcı da olamıyorsunuz. Zaten ben bunun için onun yanında değilim, sevgilisi olmaya çalışıyorum, terapisti değil! O zaman güle güle…
Dünyanın merkezi!
Sanki her şey onun etrafında dönüyor. Her olayın sonunda konu dönüp dolaşıp onun yaptıklarına bağlanıyor. Her şey onunla ilgili! Hemen arkama bakmadan kaçıyorum. Onun yapabildikleri, geçmişte yaptıkları ve bundan sonra yapacaklarıyla ilgili hiç bitmeyen hayaller dinlemeye dayanamıyorum.
Başkaları merkezli!
Hayatında her şey bir kıyaslama içinde olan adamları sanırım birkaç yüz metre öteden tanıyor ve mümkün olduğunca uzağa kaçıyorum. Ayşe’nin göğüsleri, Fatma’nın bacakları, Mine’nin gözleri, Selin’nin elleri, Hülya’nın bakışları gibi sürekli başkalarıyla kıyaslanacağım bir ilişkide adama sadece: “Git onlarla seviş o zaman” demekle yetinip, hemen uzaklaşma ihtiyacı duyuyorum.
Çocukları!
Boşanmış ve çocukları olan bir adamın, çocuklarıyla olan ilişkisini oldukça önemsiyorum. Çocuklarını şu veya bu sebepten dolayı görmeyen, görmek için değil, görmemek için hep bahaneleri olan adamlardan da uzak duruyorum. Mantığım şu soruyu soruyor: “Kendi parçasını, canını, evladını önemsemeyen, sevmeyen biri, beni nasıl sevebilir?
Sen git!
Her ne yapmak istersem tek başıma yapmak zorunda kaldığım ilişkilerdeki adamlardan uzak duruyorum. Aile ziyaretleri, arkadaş toplantıları, iş yemeği, parti veya herkesin çift olarak katıldığı her ne varsa, ben eğer tek gidiyorsam her seferinde, o zaman o adamla birlikte olmamın da bir anlamı kalmıyor. O yüzden uzak duruyorum. Birlikte yapılacak her aktivite için farklı bahaneleri olan adamlardan uzak durmaya çalışıyorum.
İlk aklıma gelenler bunlar oldu. Belki yeni bir liste yapmanın zamanı gelmiştir. Ben biraz daha düşüneyim bakalım! Bu arada aynı niteliklerde kadınlardan da uzak durmak gerekir çünkü bunlar cinsiyetten çok, insani niteliklere giriyor.
Hayatla kavgası olan, yaşamla bir derdi olan adamları severim ama kendiyle meselesini bitirmemiş kimseye dayanamıyorum. Yaş ve tecrübe sanırım, sizin için bazı kriterler oluşturuyor. Hangi adamlara dikkat etmek gerek, ne tarz ilişkileri yaşayamıyorsunuz gibi başlıkların altı, belli bir yaştan ve tecrübeden sonra daha rahat dolduruluyor. Kendim için çizdiğim ve sınırlarını belirlediğim uzak durulacak erkekler listem var. Onu sizlerle de paylaşmak istedim.
Hayat suçlu!
Yaşadığı her şeyin suçunu birilerine, hayata, kadere yükleyen adamlardan mümkün olduğunca uzak duruyorum. Yaptığı her şey şanssızlık, çevresindeki herkes kötü veya onu anlayacak düzeyde değil, çevresindekiler yüzünden o hep zora düşüyor. Oysa o bir deha, prens veya her neyse… Bizler, yani diğer insanlar onu bir türlü anlayamıyoruz.
Annesinden nefret ediyor!
Annesinden haklı veya haksız nefret eden adamların, kadınlarla ilgili sorunları da oldukça ağır oluyor. İşin daha kötü tarafı, o bu durumun farkında olmadığından, yardımcı da olamıyorsunuz. Zaten ben bunun için onun yanında değilim, sevgilisi olmaya çalışıyorum, terapisti değil! O zaman güle güle…
Dünyanın merkezi!
Sanki her şey onun etrafında dönüyor. Her olayın sonunda konu dönüp dolaşıp onun yaptıklarına bağlanıyor. Her şey onunla ilgili! Hemen arkama bakmadan kaçıyorum. Onun yapabildikleri, geçmişte yaptıkları ve bundan sonra yapacaklarıyla ilgili hiç bitmeyen hayaller dinlemeye dayanamıyorum.
Başkaları merkezli!
Hayatında her şey bir kıyaslama içinde olan adamları sanırım birkaç yüz metre öteden tanıyor ve mümkün olduğunca uzağa kaçıyorum. Ayşe’nin göğüsleri, Fatma’nın bacakları, Mine’nin gözleri, Selin’nin elleri, Hülya’nın bakışları gibi sürekli başkalarıyla kıyaslanacağım bir ilişkide adama sadece: “Git onlarla seviş o zaman” demekle yetinip, hemen uzaklaşma ihtiyacı duyuyorum.
Çocukları!
Boşanmış ve çocukları olan bir adamın, çocuklarıyla olan ilişkisini oldukça önemsiyorum. Çocuklarını şu veya bu sebepten dolayı görmeyen, görmek için değil, görmemek için hep bahaneleri olan adamlardan da uzak duruyorum. Mantığım şu soruyu soruyor: “Kendi parçasını, canını, evladını önemsemeyen, sevmeyen biri, beni nasıl sevebilir?
Sen git!
Her ne yapmak istersem tek başıma yapmak zorunda kaldığım ilişkilerdeki adamlardan uzak duruyorum. Aile ziyaretleri, arkadaş toplantıları, iş yemeği, parti veya herkesin çift olarak katıldığı her ne varsa, ben eğer tek gidiyorsam her seferinde, o zaman o adamla birlikte olmamın da bir anlamı kalmıyor. O yüzden uzak duruyorum. Birlikte yapılacak her aktivite için farklı bahaneleri olan adamlardan uzak durmaya çalışıyorum.
İlk aklıma gelenler bunlar oldu. Belki yeni bir liste yapmanın zamanı gelmiştir. Ben biraz daha düşüneyim bakalım! Bu arada aynı niteliklerde kadınlardan da uzak durmak gerekir çünkü bunlar cinsiyetten çok, insani niteliklere giriyor.
