Söz En Çok Gözlerde İncinir

içimdeki nehrin sarhoşluğunda
sağa sola yalpa vuran kayık gibi
dolaşırken ben
bakışların akıyor
anlamını bilmediğim bir duadan
aşk kaçkını soyunmuşluğuma

ruhumdaki serkeş martılar
göğü taşlıyor

söz, en çok gözlerde incinir
dil, acının menevişini taşır
yazılmamış ayrılık mektuplarına

kıblesini şaşırmış müminin korkusu kalbimde
vaktin ikirciklendiği zamanlara
gündüzlü düşlerimin
çiçeksiz yalnızlıkları düşüyor

çaresizlik alıp başını gitmiyor ki
biçare şiirler yazılıyor durmadan
geceye doğması için güneşin

gözlerin düşüyor
uzak uzak
gözlerin
sırılsıklam düşüyor
ruhumun kendini arayan çıplaklığına
dipsiz bir uçurumda
çocukluğum üşüyor

bıçak sırtı hayatlarımız
sözün suretinde kendini avutmaya çalışırken
ruhumda ince kağıttan kayıklar yolcusuz bekliyor

gözlerinin derinliği derinleştikçe
boğuluyorum
bahar, zılgıtlı yeşillerini kuşanırken
hüzünlü bir menekşe kopuyor dalından
ben ölüyorum
ben ölüyorum

hercai bir hayat
çırpınıyor şiirin kanatlarında