Mueddeb
Platin Üye
-
- Katılım
- Şubat 19, 2014
-
- Mesajlar
- 16,478
-
- Tepkime puanı
- 209
-
- Puanları
- 323
-
- Konum
- Evden
10 sene önce
temmuz ayının bir pazar günü dünyaya geldim.
Annemin sıcacık
şefkatli kollarında başlayan savaştan habersizdim.
Onun yardımıyla
her gün biraz daha büyüyordum.
Zavallı anneciğim
benim her gün savaştığımdan haberi yoktu.
7. ayımı doldurmuştum
Annemin yüzünde endişeleri görmeye başladım.
Bir şeylerin yolunda gitmediğini sezmeye başlamıştı.
O da babamla savaşıyordu.
Babam bende bir şeylerin ters gittiğini ne bana ne de kendisine konduramıyordu.
Bu savaşı annem kazandı.
Beni götürdüğü doktor
yaptığı tetkikler sonucu
anahtar cümleyi söyledi:
“Senin çocuğun hiçbir zaman diğer çocuklar gibi olmayacak.”
Ya doktor teyze
bunu anneme alıştıra alıştıra söyleyemez miydin?
Anneciğim üzülme. Sen çok güçlü bir kadınsın. Ben de senden güç alıp
bu savaşı birlikte kazanacağız.
Şimdi babamla ve başka insanlarla yeni bir savaş başlıyordu.
Anneciğim
sen önde ben arkanda bu savaşta ilk önce babamı yeneceğiz.
Ama babamı yenmek bile düşündüğüm kadar kolay olmadı.
Oysa ben insanlarla savaşmak istemiyorum.
Gücümü kendime harcamak istiyorum.
Savaşacağım o kadar çok şey var ki…..
Karnımı doyurmak için savaşıyorum
çünkü yutmakta zorlanıyorum.
İstediğim bir cismi tutmak için savaşıyorum
çünkü parmaklarım cisimleri kavrayamıyor.
Oturmak için savaşıyorum
çünkü dengem bozuluyor.
Düşünce kalmak için savaşıyorum
çünkü hareketlerim kısıtlı.
Yürümek için savaşıyorum
çünkü ayaklarımın üstünde duramıyorum.
Konuşmak için savaşıyorum
çünkü çene kaslarım ve dilim düzgün çalışmıyor.
Benim savaşımın adı ‘yaşamak’.
Yaşamak için savaşılır mı demeyin. Ben tam 10 senedir savaşıyorum.
Her gün yattığımda Allah’a şükrediyorum:
Bu gün de belki bu savaşı kazanamadım
ama yenilmedim de.
Ömrümün sonuna kadar da savaşmaya devam edeceğim.
Özlem (Yıldırım) ŞEKER
Annemin sıcacık
Onun yardımıyla
Zavallı anneciğim
7. ayımı doldurmuştum
Annemin yüzünde endişeleri görmeye başladım.
Bir şeylerin yolunda gitmediğini sezmeye başlamıştı.
O da babamla savaşıyordu.
Babam bende bir şeylerin ters gittiğini ne bana ne de kendisine konduramıyordu.
Bu savaşı annem kazandı.
Beni götürdüğü doktor
“Senin çocuğun hiçbir zaman diğer çocuklar gibi olmayacak.”
Ya doktor teyze
Anneciğim üzülme. Sen çok güçlü bir kadınsın. Ben de senden güç alıp
Şimdi babamla ve başka insanlarla yeni bir savaş başlıyordu.
Anneciğim
Ama babamı yenmek bile düşündüğüm kadar kolay olmadı.
Oysa ben insanlarla savaşmak istemiyorum.
Gücümü kendime harcamak istiyorum.
Savaşacağım o kadar çok şey var ki…..
Karnımı doyurmak için savaşıyorum
İstediğim bir cismi tutmak için savaşıyorum
Oturmak için savaşıyorum
Düşünce kalmak için savaşıyorum
Yürümek için savaşıyorum
Konuşmak için savaşıyorum
Benim savaşımın adı ‘yaşamak’.
Yaşamak için savaşılır mı demeyin. Ben tam 10 senedir savaşıyorum.
Her gün yattığımda Allah’a şükrediyorum:
Bu gün de belki bu savaşı kazanamadım
Ömrümün sonuna kadar da savaşmaya devam edeceğim.
Özlem (Yıldırım) ŞEKER