Peri kızın Gülleri
Yemyeşil ağaçlarla kaplı ormanın birinde genç bir peri kızı yaşarmış. Bu peri kızı çiçeklerden en çok gülleri severmiş. Evinin bahçesinde renkgarenk güller yetiştirirmiş. Bu güller o kadar taze ve okadar güzel açarlarmışki ki gören herkes peri kızın güllerine hayran hayran bakarlarmış. Peri kızı güllerini çok sever, her sabah onlarla hem konuşur hem de onları sularmış. Genç peri kızı gülleriyle çok mutlu olurmuş, ama onu üzen ve düşündüren bir durum varmış. Perikızı güllerini çok sevdiği için onların solmalarına hiçmi hiç dayanamazmış. Güllerin bir süre sonra solması çok doğalmış, fakat genç perikızı güllerinin solmasına çok üzülüyor, güllerinin hep ilk günkü gibi herzaman taze ve diri kalmalarını istiyormuş. Kendi kendine “güllerim hep böyle güzel kalsa! O zaman hiç mutsuz olmam.” diyormuş. Bir sabah yine çiçeklerini sularken perikızın dikkatini sarı renkte bir gül tomurcuğu çekmiş. Bu tomurcuk da diğer gül tomurcukları gibi pek mi pek güzelmiş. Fakat rengi diğerlerinden çok farklıymış. Çok daha güzel ve değişik bir renkteymiş tomurcuğun rengi. Bu yüzden, genç perikızı sarı tomurcuğa daha özenli daha bir mutlu bakmaya başlamış. Her sabah ona “küçük sarı tomurcuk büyüyecek, kocaman güzel bir gül olacak” diye güzel sözler şarkılar söylüyormuş. Tomurcuk da bunu anlıyormuş gibi günden güne daha da güzelleşerek büyümüş. Kocaman bir gül olduğunda ise bahçedeki diğer güllerin arasında tıpkı gökyüzündeki güneş gibi ışıldarmış. O kadar güzel açmışki onu görenler sarı güle bakmaya doyamıyorlarmış. Perikızıda bunun farkındaymış ve çok mutluymuş. Fakat sarı gülün de bir gün solacağını bildiği için, içten içe bir üzüntü duyuyormuş. Aradan bir gün geçmiş, bir hafta geçmiş, bir ay geçmiş. Bu süre içinde bahçedeki bütün güller solmuş, yerlerini yeni tomurcuklara bırakmışlar: güzel, sarı gül dışında! Bir ay geçmesine rağmen sarı gül solmamış, benzersiz güzelliğinden hiçbir şey kaybetmemiş. Perikızı ilk başta bu işe çok şaşırmış şaşırmasına rağmen çokda sevinçliymiş. Çünkü güllerinin en güzeli solmamışmış. İyi yürekli perikızı, her gün onu evinin penceresinden seyrediyor, onu özenle suluyor, ona güzel sözler şarkılar söylüyormuş. Gel zaman git zaman aradan seneler geçerken ; perikızı, bu işten sıkılmaya başlamış. Sarı gül hiç solmuyormuş, ve perikıza artık mutluluk vermemeye başlamış. Çünkü perikız sarı güle dair ne bir endişe nede bir umut taşımıyormuş içinde. Önceden gülleri solduğu vakit, yeni tomurcukların ne zaman çıkacağını merak ederek onlarla sabırla ilgilenir, umutla güllerinin açılacağı zamanı beklermiş. sarı gül artık hiç solmadığı için böyle düşünceleri kalmamış. Bu da perikızını bir zaman sonra mutsuz etmiş. Böylece yetiştirdiği güllerinin solmamasını isteyerek ne kadar yanlış düşündüğünü anlamış. Her şeyi doğal haliyle sevmek en güzeliymiş. Peri kızı Bu yüzden o günden sonra doğadaki her şeyi olduğu gibi kabul etmeye karar vermiş ve bahçesinde yetiştirdiği güllerle beraber evinde mutlu bir hayat sürmeye devam etmiş