Osmanlı Türklerinde bahçeciliğin bir bilim dalı ve sanat olarak görülmesi oldukça eski tarihlere dayanır. Bu eskiliğin miladı 900 (1495) tarihlerinden daha geriye doğru uzanıp gittiğini gösterecek nitelikte “Tezkire-i şükufeciyan”, “Revnaku'l-ezhar”, “Şükufenama" gibi bir takım tarihi kaynaklara rastlanmaktadır.
Hicri 1100 (1689) yıllarında Şehremini Cami'nin hatibi olan Übeydullah Efendi yazdığı Tezkire-i şükufeciyan adlı çiçekçi kitabında çiçekseverliğe gayret edilmesinin çiçek yetiştirmede ne derecede etkili olduğundan, zamanında yetiştirilen çiçeklerin kimler tarafından ilk olarak yetiştirildiğinden bahsetmektedir. Türk çiçekçilik tarihiyle ilgili araştırmaları bulunan Turhan Baytop, “Lâle-i Rumi” denilen ve ayırcı özelliklere sahip olan Osmanlı Lâlesi'nin Kefe'den getirilen bu lale soğanlarından elde edildiği düşüncesindedir
Hicri 1100 (1689) yıllarında Şehremini Cami'nin hatibi olan Übeydullah Efendi yazdığı Tezkire-i şükufeciyan adlı çiçekçi kitabında çiçekseverliğe gayret edilmesinin çiçek yetiştirmede ne derecede etkili olduğundan, zamanında yetiştirilen çiçeklerin kimler tarafından ilk olarak yetiştirildiğinden bahsetmektedir. Türk çiçekçilik tarihiyle ilgili araştırmaları bulunan Turhan Baytop, “Lâle-i Rumi” denilen ve ayırcı özelliklere sahip olan Osmanlı Lâlesi'nin Kefe'den getirilen bu lale soğanlarından elde edildiği düşüncesindedir