Osmanlı Devleti’nde tarih yazıcılığı, devlet politikası doğrultusunda yöneticilerin hayatları, başarıları, siyasi ve askeri olayların anlatılması şeklinde bir gelişme göstermiştir. Osmanlı tarih yazıcılığındaki temel amaç, devletin başarılarının gelecek nesillere aktarılması ve devletin uygulamalarına yönelik, sonradan ortaya çıkabilecek iddia ve taleplere karşı bir kanıt oluşturmaktır.
Osmanlı Devleti’nde olayların kaydını şehnameci adı verilen görevliler tutardı.
Osmanlı Devleti XVIII. yüzyıldan itibaren tarih felsefesi ve yazıcılığı konusunda da
Avrupa’dan etkilenmeye başlayınca vakanüvislik ortaya çıkmıştır. Vakanüvisler devletin resmi tarihçileridir.
İlk resmi Osmanlı vakanüvisi, 1655 yılında Halep’te doğan ve asıl adı Mustafa
olan Naima Efendi’dir. Tarih ilminin lüzumu üzerinde duran Naîmâ tarih yazanlarda
bulunması gereken şartların bazılarını, doğru sözlü olmak, şayialara kulak asmamak,
konunun aslına vâkıf değil ise onu bilen birinden tahkik etmek, dedikodulara ehemmiyet vermemek, yalnız vakaları anlatmakla kalmayıp tarihi kıssadan hisse çıkaracak şekilde kaleme almak şeklinde ifade eder. Naima tarihi, içerik itibariyle olayları kronolojik bir sıra içerisinde nakleden geleneğe sıkı sıkıya bağlıdır. Eserde olaylar dışında sosyolojik olarak çok yönlü değerlendirmeler yapılmıştır. Tarîh-i Naîmâ, Osmanlı
ve Cumhuriyet dönemlerinde çok kullanılan, okunan bir eser olmuştur.
Vakanüvislerin eserleri dışında yazılmış Hoca Sadeddin Efendi, Aşık Paşazade,
Oruç Bey, Behişti, Peçevî, Selanikî ve Ahmet Cevdet Paşa’nın da tarihleri vardır
Osmanlı Devleti’nde olayların kaydını şehnameci adı verilen görevliler tutardı.
Osmanlı Devleti XVIII. yüzyıldan itibaren tarih felsefesi ve yazıcılığı konusunda da
Avrupa’dan etkilenmeye başlayınca vakanüvislik ortaya çıkmıştır. Vakanüvisler devletin resmi tarihçileridir.
İlk resmi Osmanlı vakanüvisi, 1655 yılında Halep’te doğan ve asıl adı Mustafa
olan Naima Efendi’dir. Tarih ilminin lüzumu üzerinde duran Naîmâ tarih yazanlarda
bulunması gereken şartların bazılarını, doğru sözlü olmak, şayialara kulak asmamak,
konunun aslına vâkıf değil ise onu bilen birinden tahkik etmek, dedikodulara ehemmiyet vermemek, yalnız vakaları anlatmakla kalmayıp tarihi kıssadan hisse çıkaracak şekilde kaleme almak şeklinde ifade eder. Naima tarihi, içerik itibariyle olayları kronolojik bir sıra içerisinde nakleden geleneğe sıkı sıkıya bağlıdır. Eserde olaylar dışında sosyolojik olarak çok yönlü değerlendirmeler yapılmıştır. Tarîh-i Naîmâ, Osmanlı
ve Cumhuriyet dönemlerinde çok kullanılan, okunan bir eser olmuştur.
Vakanüvislerin eserleri dışında yazılmış Hoca Sadeddin Efendi, Aşık Paşazade,
Oruç Bey, Behişti, Peçevî, Selanikî ve Ahmet Cevdet Paşa’nın da tarihleri vardır