IkRa
Üye
-
- Katılım
- Nisan 10, 2019
-
- Mesajlar
- 102
-
- Tepkime puanı
- 10
-
- Puanları
- 268
-
- Konum
- aLem-i ervaH
980'lerin sonlarına kadar arkeologlar tekilce uzak geçmişle ilgilendiler.
Bundan en fazla Ortaçağ medeniyetlerinin tek numarası olan Osmanlı İmparatorluğu zarar gördü.Bu yüzden son zamanlarda örneğin Hititler’i, Frigler’i gündelik ömürlerine varıncaya kadar biliriz de Osman Gazi’nin Söğüt’e ne vakit, nereden geldiği hâlâ meçhulümüzdür.Çünkü Osmanlı yadigarı, Cumhuriyet’ten ardından beslenilecek tek kaynak adına rejim için tek tehdit olarak algılandı.
Yaklaşık tek asırdan ardından yakamızdan düşmeyen bu karmaşık sebebinden koskoca Osmanlı, evrensel incelemelera kapandı, Vakıflar Kurumu’nun şefkatine, Anıtlar Kurulu’nun merhametine terk edildi.
Son senelerde yerli - ecnebi kimi tarihçiler, fakat yurtdışında ve özellikle Amerikan üniversitelerinde Osmanlı İmparatorluğu’nun geçmişine değin yeni açılımlar meydana koymaya başladılar.Chicago Üniversitesi’nde Halil İnalcık, Harvard Üniversitesi’nde Cemal Kafadar, Princeton Üniversitesi’nde Heat W.
Lowry ve öğrencileri, gerçekleştirdikleri çalışmalarla Osmanlı’nın kuruluşuna değin birçok bilinmezi aydınlattılar.Hatta kimi “doğru herkezin bildiği yanlışlarâ€ı da düzelttiler.
Bunlardan kimileri tanınmış medyada birinci sayfa haberi olacak kadar alaka gördü.
Mesela doğru herkezin bildiği hatalardan biri Osmanlı Devleti’nin 1299 seneninde Söğüt’te kurulduğuydu.Oysa realite tesis tarihinin 27 Temmuz 1303 bulunduğu, kurulduğu yerin de bu gün Yalova’nın tek köyü olan Koyunhisar bulunduğu ortaya çıktı.Hatta bu sebepten, her sene tesis şenlikleri tertip eden Söğüt Belediyesi ile bundan bu tür şenliğin kendileri doğrulusunda düzenleneceğini ilan eden Koyunhisar muhtarı arasında medyada ağız dalaşı dahi yaşandı.
Bugün Osmanlı medeniyetinin, global tarihin mantıklı tek uzantısı olduğuna inanan tarihçiler, Bizans, Ermeni, Fars, Arap, Rus kaynaklarından gerçekleştirdikleri karşılaştırmalarla tarihimizi yenibaştan yazıyorlar.
Artık bu çabaya arkeoloji de dahil oldu.
Günhan Danışman’ın “Osmanlı Arkeolojisi†isimli kitabından öğrendiğimize göre, Osmanlı kalıtının Misak-ı Ulusal hudutları dışında kalan topraklarında “yabancılar†bizim açımızdan arkeoloji çalışmaları yapıyorlar: “Brumfield'in Girit'teki yüzey incelemesi, köy haneleri, hububat ve zeytin değirmenleri, üzüm ezimevleri ve ekmek fırınları yolu ile mahalli halkın Osmanlı yönetimiyle olan ilişkilerini iddia etti.
Ziadeh-Seely'nin Filistin'deki Ti'innik köyündeki kazıları, tek yandan Osmanlı devresi katmanlarının mimari zenginliğini belirlerken, diğer taraftan mahalli halkın gündelik yaşamının ayrıntılarının meydana koydu.
Kuniholm'un Anadolu ve Balkanlar'daki Osmanlı devresi ahşap yapıları üstünde yürüttüğü (dendrokronoloji) yöntemiyle defa henüz evvelki dönemlerde Anadolu'da Türk yerleşmeleri olduğunu ispatladı.
Baram'ın İsrail kazılarında buluş seramiklerle Carroll'un Anadolu’da buluş seramiklerin aynısı bulunduğu anlaşıldı.
Kızıldeniz'deki Sardana Adası batığından çıkarılan Çin porselenleri üzerindeki 'Osmanlı mührü’, uzun mesafelerle uygulanan süregelen ticareti işaret ediyor.â€
“Elâlem†bizim tarihimize bu kadar meraklıyken, acaba Türk arkeologlar Osmanlı devrinin bilinmezleri için neler yapıyorlar?
Galiba bu hususta halen sürmekte olan iki yüzey incelemesi var; biri Eskişehir – Karacahisar’da, öbürüyse Kırklareli – Demirköy’deki Fatih Dökümhanesi’nde.
Karacahisar’da şu zamana kadar meydana ne çıkarıldı bilmiyoruz fakat Fatih Dökümhanesi ile ilgili tek şeyler söyleyebiliriz.
Güya İstanbul’un fethi esnasında surları döven topların gülleler burada dökülmüş.
Bu daha kanıtlanamadı.
Bir farklı kanıtlanamayan rivayet ise, Karagöz’ün İstanbul’a gelmeden evvel burada demirci olarak çalıştı.
Bu söylentiler hafriyat alanını alaka merkezi durumuna getirdi.
Dökümhanenin tek devlet işletmesi olduğunu gösteren en külüstür vesika 1696 tarihli.
Bölgede çalışmalar 2001’den ardından devam ediyor.
Vaktiyle binlerce bireyin çalıştığı anlaşılan dökümhanenin Traklar’dan, Bizans’a oradan da kendimize geçtiği öngörülüyor.
Buraya işçiler için tek mescid yapılmış.
Bu restore kapsamında.
Dökümhanede kılıç, kalkan, mızrak, havan topu, zincir, gülle, kurşun, nal, pulluk gibi tarım aletleri üretilmiş.
Kazı başkanı Prof.
Dr.
Günhan Danışman’ın vakitsiz ölümü hasebiyle 2009’da ara verilen çalışmalara bu sene Mimar Sinan Üniversitesi’nden Doç.
Dr.
Nurcan Yazıcı başkanlık etti.
Türk Bilim Tarihi Müessesesi idarecisi Ekmeleddin İhsanoğlu ve Kırklareli Müzesi’nin de desteğini alan ekipte Boğaziçi Üniversitesi’nden Prof.
Hadi Özbal, İTÜ’den Prof.
Gülsün Tanyeli, Erdoğan Canbaz, Mustafa Kaçar da yer almakta.
Yerli - ecnebi bütün bu çalışmalar, erken devre Osmanlı arkeolojisinin defa varlıklı olasılıklarına gösteriyor.İmparatorluğun her köşesinde yaşanan değişimin tarihsel ve toplumsal süreçlerinin tam anlamıyla tek parçası olduğunu meydana koyuyor ve doğal arkeologlarımıza bu hususta daha fazla iş düşüyor.
Bundan en fazla Ortaçağ medeniyetlerinin tek numarası olan Osmanlı İmparatorluğu zarar gördü.Bu yüzden son zamanlarda örneğin Hititler’i, Frigler’i gündelik ömürlerine varıncaya kadar biliriz de Osman Gazi’nin Söğüt’e ne vakit, nereden geldiği hâlâ meçhulümüzdür.Çünkü Osmanlı yadigarı, Cumhuriyet’ten ardından beslenilecek tek kaynak adına rejim için tek tehdit olarak algılandı.
Yaklaşık tek asırdan ardından yakamızdan düşmeyen bu karmaşık sebebinden koskoca Osmanlı, evrensel incelemelera kapandı, Vakıflar Kurumu’nun şefkatine, Anıtlar Kurulu’nun merhametine terk edildi.
Son senelerde yerli - ecnebi kimi tarihçiler, fakat yurtdışında ve özellikle Amerikan üniversitelerinde Osmanlı İmparatorluğu’nun geçmişine değin yeni açılımlar meydana koymaya başladılar.Chicago Üniversitesi’nde Halil İnalcık, Harvard Üniversitesi’nde Cemal Kafadar, Princeton Üniversitesi’nde Heat W.
Lowry ve öğrencileri, gerçekleştirdikleri çalışmalarla Osmanlı’nın kuruluşuna değin birçok bilinmezi aydınlattılar.Hatta kimi “doğru herkezin bildiği yanlışlarâ€ı da düzelttiler.
Bunlardan kimileri tanınmış medyada birinci sayfa haberi olacak kadar alaka gördü.
Mesela doğru herkezin bildiği hatalardan biri Osmanlı Devleti’nin 1299 seneninde Söğüt’te kurulduğuydu.Oysa realite tesis tarihinin 27 Temmuz 1303 bulunduğu, kurulduğu yerin de bu gün Yalova’nın tek köyü olan Koyunhisar bulunduğu ortaya çıktı.Hatta bu sebepten, her sene tesis şenlikleri tertip eden Söğüt Belediyesi ile bundan bu tür şenliğin kendileri doğrulusunda düzenleneceğini ilan eden Koyunhisar muhtarı arasında medyada ağız dalaşı dahi yaşandı.
Bugün Osmanlı medeniyetinin, global tarihin mantıklı tek uzantısı olduğuna inanan tarihçiler, Bizans, Ermeni, Fars, Arap, Rus kaynaklarından gerçekleştirdikleri karşılaştırmalarla tarihimizi yenibaştan yazıyorlar.
Artık bu çabaya arkeoloji de dahil oldu.
Günhan Danışman’ın “Osmanlı Arkeolojisi†isimli kitabından öğrendiğimize göre, Osmanlı kalıtının Misak-ı Ulusal hudutları dışında kalan topraklarında “yabancılar†bizim açımızdan arkeoloji çalışmaları yapıyorlar: “Brumfield'in Girit'teki yüzey incelemesi, köy haneleri, hububat ve zeytin değirmenleri, üzüm ezimevleri ve ekmek fırınları yolu ile mahalli halkın Osmanlı yönetimiyle olan ilişkilerini iddia etti.
Ziadeh-Seely'nin Filistin'deki Ti'innik köyündeki kazıları, tek yandan Osmanlı devresi katmanlarının mimari zenginliğini belirlerken, diğer taraftan mahalli halkın gündelik yaşamının ayrıntılarının meydana koydu.
Kuniholm'un Anadolu ve Balkanlar'daki Osmanlı devresi ahşap yapıları üstünde yürüttüğü (dendrokronoloji) yöntemiyle defa henüz evvelki dönemlerde Anadolu'da Türk yerleşmeleri olduğunu ispatladı.
Baram'ın İsrail kazılarında buluş seramiklerle Carroll'un Anadolu’da buluş seramiklerin aynısı bulunduğu anlaşıldı.
Kızıldeniz'deki Sardana Adası batığından çıkarılan Çin porselenleri üzerindeki 'Osmanlı mührü’, uzun mesafelerle uygulanan süregelen ticareti işaret ediyor.â€
“Elâlem†bizim tarihimize bu kadar meraklıyken, acaba Türk arkeologlar Osmanlı devrinin bilinmezleri için neler yapıyorlar?
Galiba bu hususta halen sürmekte olan iki yüzey incelemesi var; biri Eskişehir – Karacahisar’da, öbürüyse Kırklareli – Demirköy’deki Fatih Dökümhanesi’nde.
Karacahisar’da şu zamana kadar meydana ne çıkarıldı bilmiyoruz fakat Fatih Dökümhanesi ile ilgili tek şeyler söyleyebiliriz.
Güya İstanbul’un fethi esnasında surları döven topların gülleler burada dökülmüş.
Bu daha kanıtlanamadı.
Bir farklı kanıtlanamayan rivayet ise, Karagöz’ün İstanbul’a gelmeden evvel burada demirci olarak çalıştı.
Bu söylentiler hafriyat alanını alaka merkezi durumuna getirdi.
Dökümhanenin tek devlet işletmesi olduğunu gösteren en külüstür vesika 1696 tarihli.
Bölgede çalışmalar 2001’den ardından devam ediyor.
Vaktiyle binlerce bireyin çalıştığı anlaşılan dökümhanenin Traklar’dan, Bizans’a oradan da kendimize geçtiği öngörülüyor.
Buraya işçiler için tek mescid yapılmış.
Bu restore kapsamında.
Dökümhanede kılıç, kalkan, mızrak, havan topu, zincir, gülle, kurşun, nal, pulluk gibi tarım aletleri üretilmiş.
Kazı başkanı Prof.
Dr.
Günhan Danışman’ın vakitsiz ölümü hasebiyle 2009’da ara verilen çalışmalara bu sene Mimar Sinan Üniversitesi’nden Doç.
Dr.
Nurcan Yazıcı başkanlık etti.
Türk Bilim Tarihi Müessesesi idarecisi Ekmeleddin İhsanoğlu ve Kırklareli Müzesi’nin de desteğini alan ekipte Boğaziçi Üniversitesi’nden Prof.
Hadi Özbal, İTÜ’den Prof.
Gülsün Tanyeli, Erdoğan Canbaz, Mustafa Kaçar da yer almakta.
Yerli - ecnebi bütün bu çalışmalar, erken devre Osmanlı arkeolojisinin defa varlıklı olasılıklarına gösteriyor.İmparatorluğun her köşesinde yaşanan değişimin tarihsel ve toplumsal süreçlerinin tam anlamıyla tek parçası olduğunu meydana koyuyor ve doğal arkeologlarımıza bu hususta daha fazla iş düşüyor.
Son düzenleme: