Operasyonel Sabit Yörüngeli Uydular
Operasyonel hava analizleri ve hava tahmini için sabit yörüngeli uydular, kutupsal yörüngeli uydulardan daha fazla avantaja sahiptir; görüntüler günde bir veya iki defadan daha fazla elde edilebilir. Bu yüzden, hava sistemlerinin değişim oranı hareketi gözlenebilir. Dünya üzerindeki meteorolojik ajanlar geliştirilmiş ve sabit yörüngeli hava uyduları fırlatılmıştır. Normal olarak bu tip uydulardan 5 tanesi hemen hemen ekvator çevresinde pozisyone edilmiştir
Şekil Sabit yörüngeli meteorolojik uydular tarafından görüntülenen alanlar. Kesiksiz çizgiler kolları göstermektedir; uydu bu alanın dışında hiçbir şey görmez. Kesik çizgiler uydunun horizondan en az 10° yukarıda olduğu alanlardan yararlı verilerin alındığı alanı göstermektedir.
GMS
Sabit yörüngeli meteorolojik uydu (GMS) 140° doğu boylamına yerleştirilmiştir. GMS 3 ve 4 Japon Ulusal Uzay Geliştirme Ajendası (NASDA) ve Japon Meteoroloji Ajendası işbirliği ile Tanegashima Uzay Merkezinden fırlatılmıştır. GMS, GOES’den elde edilen görüntülere çok benzer olan visible ve infrared görüntüler gönderen Döner Tarayıcı Radyometreye (Bkz. aşağıda) sahiptir. Aşağıdaki Tablo GMS’nin karekteristiklerini tanımlamaktadır.
Meteosat
Fransa’nın Kourou şehrinden Avrupa Uzay Ajansı tarafından fırlatılan Meteosat, başlangıç meridyenine yerleştirilmiştir. Meteosat Döner Tarayıcı Radyometresi görüntüleri 6.7 mm Subuharı bantında olduğu gibi Visible (0,5-0,9 mm) ve IR (11 mm) bantlarından gönderir. Gerçekte, 1977’de fırlatılan Meteosat-1 yere sabit yörüngesinden ilk 6.7 mm datalarını sağlamıştır. Meteosat-1’in fırlatılması ile başlayan bu uydular aynı zamanda Meteosat Operasyonel Programı Uyduları (MOP) olarak da adlandırılır. Aşağıdaki tablo Meteosat karekteristiklerini tanımlamaktadır.
Insat
İnsat 74° doğu boylamına yerleştirilmiştir. İnsat 1B Hindistan ulusal uydu Sisteminin bir bölümündeki uzay mekiğinden fırlatılmıştır. İnsat, yükseklik stabilizasyonu sağlamak için kendi çevresinde dönüş gerektirmeyen sabit yörüngeli meteorolojik uyduların yeni neslinin ilkidir. Bunlar “üç eksen stabilizeli” olarak bilinirler; alçak dünya yörüngeleyici (low earth orbiters)aygıtlarda olduğu gibi, bunların enstrümanları (aygıtları) daima dünyaya doğru bakar. İnsat, günümüzde üç eksen stabilizeli insat dizaynına dayanan GOES I-M’yi inşa eden Space Systems /Loral, o zamanki adıyla Ford Aerospace tarafından inşa edildi. Aşağıdaki tablo İnsat’ın karekteristiklerini tanımlamaktadır.
GOES
NOAA tarafından işletilen sabit yörüngeli uydu serisi, 17 Mayıs 1974’de fırlatılan Senkronize Meteorolojik Uydu-1 (SMS-1) ile başladı. TIROS-N gibi, SMS-1 ve SMS-2 deneysel uydular olarak düşünüldü ve ilk olarak NASA tarafından işletildi. Sabit Yörüngeli Operasyonel Çevresel Uydular (GOES) birleştirilerek NOAA tarafından işletildi. SMS-1 ve SMS-2 ve GOES 1, 2 ve 3, FORD Aerospace tarafından, NASA’nın uygulama teknoloji uyduları 1 ve 3 (ATS 1 ve ATS 3) örnek alınarak dizayn ve inşa edildi. GOES 4, 5, 6 ve 7 Hugher Aircraft tarafından dizayn ve inşa edildi. GOES-8 1995 yılında fırlatıldı ve bunun yerine geçen uydular (GOES J-M) Space Systems/Loral tarafından inşa edildi. Aşağıdaki tablo bu uyduların fiziksel karekteristiklerini özetlemektedir. Şekiller ise yaklaşık olarak GOES 7 ve GOES 8’i göstermektedir.
Normal olarak operasyonel olan iki GOES uydusu bulunmaktadır. GOES-East 75° batıya, GOES-West 135° batı boylamına yerleştirilmiştir. Bu, batı yarıkürenin çoğunu kapsama olanağı sağlar.
Zamanla yalnız bir GOES uydusu operasyonel olarak kullanılmıştır, bu durumda GOES Prime olarak adlandırılmış ve yazları 98° batıya, veya kışları 108° batıya yerleştirilmiştir. Aşağıdaki tablo GOES uydularının pozisyonlarını listelemektedir.
Tablo GOES Lokasyonları, A Gibson (1984)’den alınmıştır.
Operasyonel hava analizleri ve hava tahmini için sabit yörüngeli uydular, kutupsal yörüngeli uydulardan daha fazla avantaja sahiptir; görüntüler günde bir veya iki defadan daha fazla elde edilebilir. Bu yüzden, hava sistemlerinin değişim oranı hareketi gözlenebilir. Dünya üzerindeki meteorolojik ajanlar geliştirilmiş ve sabit yörüngeli hava uyduları fırlatılmıştır. Normal olarak bu tip uydulardan 5 tanesi hemen hemen ekvator çevresinde pozisyone edilmiştir
Şekil Sabit yörüngeli meteorolojik uydular tarafından görüntülenen alanlar. Kesiksiz çizgiler kolları göstermektedir; uydu bu alanın dışında hiçbir şey görmez. Kesik çizgiler uydunun horizondan en az 10° yukarıda olduğu alanlardan yararlı verilerin alındığı alanı göstermektedir.
GMS
Sabit yörüngeli meteorolojik uydu (GMS) 140° doğu boylamına yerleştirilmiştir. GMS 3 ve 4 Japon Ulusal Uzay Geliştirme Ajendası (NASDA) ve Japon Meteoroloji Ajendası işbirliği ile Tanegashima Uzay Merkezinden fırlatılmıştır. GMS, GOES’den elde edilen görüntülere çok benzer olan visible ve infrared görüntüler gönderen Döner Tarayıcı Radyometreye (Bkz. aşağıda) sahiptir. Aşağıdaki Tablo GMS’nin karekteristiklerini tanımlamaktadır.
Meteosat
Fransa’nın Kourou şehrinden Avrupa Uzay Ajansı tarafından fırlatılan Meteosat, başlangıç meridyenine yerleştirilmiştir. Meteosat Döner Tarayıcı Radyometresi görüntüleri 6.7 mm Subuharı bantında olduğu gibi Visible (0,5-0,9 mm) ve IR (11 mm) bantlarından gönderir. Gerçekte, 1977’de fırlatılan Meteosat-1 yere sabit yörüngesinden ilk 6.7 mm datalarını sağlamıştır. Meteosat-1’in fırlatılması ile başlayan bu uydular aynı zamanda Meteosat Operasyonel Programı Uyduları (MOP) olarak da adlandırılır. Aşağıdaki tablo Meteosat karekteristiklerini tanımlamaktadır.
Insat
İnsat 74° doğu boylamına yerleştirilmiştir. İnsat 1B Hindistan ulusal uydu Sisteminin bir bölümündeki uzay mekiğinden fırlatılmıştır. İnsat, yükseklik stabilizasyonu sağlamak için kendi çevresinde dönüş gerektirmeyen sabit yörüngeli meteorolojik uyduların yeni neslinin ilkidir. Bunlar “üç eksen stabilizeli” olarak bilinirler; alçak dünya yörüngeleyici (low earth orbiters)aygıtlarda olduğu gibi, bunların enstrümanları (aygıtları) daima dünyaya doğru bakar. İnsat, günümüzde üç eksen stabilizeli insat dizaynına dayanan GOES I-M’yi inşa eden Space Systems /Loral, o zamanki adıyla Ford Aerospace tarafından inşa edildi. Aşağıdaki tablo İnsat’ın karekteristiklerini tanımlamaktadır.
GOES
NOAA tarafından işletilen sabit yörüngeli uydu serisi, 17 Mayıs 1974’de fırlatılan Senkronize Meteorolojik Uydu-1 (SMS-1) ile başladı. TIROS-N gibi, SMS-1 ve SMS-2 deneysel uydular olarak düşünüldü ve ilk olarak NASA tarafından işletildi. Sabit Yörüngeli Operasyonel Çevresel Uydular (GOES) birleştirilerek NOAA tarafından işletildi. SMS-1 ve SMS-2 ve GOES 1, 2 ve 3, FORD Aerospace tarafından, NASA’nın uygulama teknoloji uyduları 1 ve 3 (ATS 1 ve ATS 3) örnek alınarak dizayn ve inşa edildi. GOES 4, 5, 6 ve 7 Hugher Aircraft tarafından dizayn ve inşa edildi. GOES-8 1995 yılında fırlatıldı ve bunun yerine geçen uydular (GOES J-M) Space Systems/Loral tarafından inşa edildi. Aşağıdaki tablo bu uyduların fiziksel karekteristiklerini özetlemektedir. Şekiller ise yaklaşık olarak GOES 7 ve GOES 8’i göstermektedir.
Normal olarak operasyonel olan iki GOES uydusu bulunmaktadır. GOES-East 75° batıya, GOES-West 135° batı boylamına yerleştirilmiştir. Bu, batı yarıkürenin çoğunu kapsama olanağı sağlar.
Zamanla yalnız bir GOES uydusu operasyonel olarak kullanılmıştır, bu durumda GOES Prime olarak adlandırılmış ve yazları 98° batıya, veya kışları 108° batıya yerleştirilmiştir. Aşağıdaki tablo GOES uydularının pozisyonlarını listelemektedir.
Tablo GOES Lokasyonları, A Gibson (1984)’den alınmıştır.