Nemli Gözlerde Pikniğe Çıkmak

Bütün mahkûmlar avluda. Kimi voltada, kimi çökmüş bir köşeye düşünce dünyasında, kimi aralarında muhabbette, kimi sporda. Kimisi de benim gibi seyre dalmış onları. Kâh zaman bir kediyi, kâh zamansa bir kelebeği. Belki de nöbet kulesindeki bir eri. Kim bilir, belki onlar da içten içe sana imrenir senin onlara imrendiğin gibi.

Oysa mahkûm herkes. Kader mahkûmu. Hücresinde var olduğumuz hayatın ne getirip ne götüreceğini bilmiyoruz. Etrafı duvarlarla çevrili avlusunda iken bile özgür hissedebilmenin tek yolu, içinde bulunduğun mahkûmiyeti unutmakla mümkün. Yoksa ha hücredesin ha avluda.

Kendini unutmak için, gölgene sığındığın oldu mu hiç? Senin bünyenden var olanın bünyesine imrendiğin? Bir boyut azalmak ve böylelikle hafiflemek istediğin oldu mu? Detaylarını lağvedip basitleşmek istediğin?

Bütün mahûmlar avluda. Ama hava kapalı. Gölgeler firarda. Gölgen firarda diye kimse siren çalmaz bu mahkûm hayatında. Hükmü giymiş olan gölgen değildir, sensindir zira. Öyleyse düşlere sığınmak kalıyor geriye. İşin güzel yanı, şimdi tam da piknik havası var orada. Öyleyse haydi nemli gözlerde piknik yapmaya...