ZiFiR
Platin Üye
-
- Katılım
- Şubat 28, 2013
-
- Mesajlar
- 16,572
-
- Tepkime puanı
- 374
-
- Puanları
- 323
-
- Konum
- Mars/Merkaz Mah.
6-7 yaşlarındaydım. En büyük hayalim parktaki salıncakta, en yükseğe sallanmaktı. Bulutlara kadar yükselen kişi büyük itibar görüyordu, herkes onunla oynuyordu falan...
Bir sabah erkenden uyandım,erkenden dediğim daha ezan bile okumamış. Sessizce evden çıktım, parka doğru koşmaya başladım. Salıncaklardan birini daha kimse gelmeden kapmam gerekiyordu. Yoksa küçük olduğum için kimse bana sallanmam için fırsat vermiyordu. Çok kızıyordum bazen onlara, 'Ulan eşek kadarsınız hala gelmiş parkta oynuyorsunuz' diye bağırmak istiyordum onlara ,ama dayak yerim diye korkuyordum.
Parkla bizim evin arasında 10 dakikalık mesafe vardı, koşarak bu mesafeyi 5 dakikaya indirdim. Hava yeni yeni aydınlanmaya başlıyordu, ben koşarken sabah ezanı okuyordu. En iyi salıncağın önüne gittim çok heyecanlıydım, aylardır bunun hayalini kuruyordum ve sonunda gerçekleşmişti. Sallanmaya başladım, saatler geçti ben durmadım. Bulutlara kadar sallanamadım ama elektrik direğine yetişmiştim. Aradan 2 saat geçtikten sonra, herkes gelmeye başladı. Yavaş yavaş park dolmaya başlamıştı. Tabi o büyük eşeklerde gelmişlerdi sonunda. Salıncağı elimden alacaklardı bunu biliyordum. Ama bu hiç önemli değildi, çünkü hayalim gerçekleşmişti.
Daha önce hiç görmediğim bir kız da gelmişti o gün parka. Tahminen benden 10 yaş büyüktü, sol yanağında ufak bir ben vardı, saçları kısa, yüzü bembeyaz. Üstünde de pembemsi bir elbise vardı. Dün gibi hatırlıyorum. İçimden 'Büyüyünce bununla evleneceğim' dedim. Ne alakası varsa. Yanında benim yaşlarımda bir çocuk vardı, birlikte parkın caddeye bakan sol köşesinde top oynuyorlardı. Bi ara top ayağımın dibinde durdu, ışıklı ayakkabımla topa vurdum kızın kafasına çarptı. Ulan ne talihsizdim, kız bana bakarak bağırmaya başladı. Ben de koşarak uzaklaştım oradan. Evin yolunu tuttum. Yorulmuştum yavaş yavaş yürüyordum. Ağaçlardan yapraklar koparıp yere atıyordum, elime aldığım tuğla parçalarıyla duvarları çiziyordum. Şarkı söylüyordum kendi kendime...
Eve yetişmiştim, kapının önünde bir polis arabası vardı. Bizimkiler de dışarda, suratlarındaki ifadeye baktığımda çok tedirgin olduklarını görür gibiydim. Hızlıca koşup annemin yanına gittim. Annem beni görünce çok şaşırıp sarıldı bana. Ben de çok şaşırmıştım ne olduğunu anlayamamıştım. Polislerden biri konuşmaya başladı ;
-Kayıp olan çocuğunuz bu mu ?
- Eeevet.
Bana doğru eğilerek konuştu polis;
-Nereye gitmiştin,ailen çok telaşlandı. Bir daha evden öyle çıkma kötü insanlar seni kaçırır tamam mı ?
Ben kötü bir şey yapmamıştım ki parka gitmiştim. Parkın heyecanıyla evden çıkmıştım, evdekileri unutmuştum.
-He taamm yapmamm.
O günden sonra o büyük eşekler parka gelmemeye başladı. O kızı da görmedim bir
daha. He bulutlara kadar yükseğe uçmayı başarmıştım, yere fırlayarak.
Bir sabah erkenden uyandım,erkenden dediğim daha ezan bile okumamış. Sessizce evden çıktım, parka doğru koşmaya başladım. Salıncaklardan birini daha kimse gelmeden kapmam gerekiyordu. Yoksa küçük olduğum için kimse bana sallanmam için fırsat vermiyordu. Çok kızıyordum bazen onlara, 'Ulan eşek kadarsınız hala gelmiş parkta oynuyorsunuz' diye bağırmak istiyordum onlara ,ama dayak yerim diye korkuyordum.
Parkla bizim evin arasında 10 dakikalık mesafe vardı, koşarak bu mesafeyi 5 dakikaya indirdim. Hava yeni yeni aydınlanmaya başlıyordu, ben koşarken sabah ezanı okuyordu. En iyi salıncağın önüne gittim çok heyecanlıydım, aylardır bunun hayalini kuruyordum ve sonunda gerçekleşmişti. Sallanmaya başladım, saatler geçti ben durmadım. Bulutlara kadar sallanamadım ama elektrik direğine yetişmiştim. Aradan 2 saat geçtikten sonra, herkes gelmeye başladı. Yavaş yavaş park dolmaya başlamıştı. Tabi o büyük eşeklerde gelmişlerdi sonunda. Salıncağı elimden alacaklardı bunu biliyordum. Ama bu hiç önemli değildi, çünkü hayalim gerçekleşmişti.
Daha önce hiç görmediğim bir kız da gelmişti o gün parka. Tahminen benden 10 yaş büyüktü, sol yanağında ufak bir ben vardı, saçları kısa, yüzü bembeyaz. Üstünde de pembemsi bir elbise vardı. Dün gibi hatırlıyorum. İçimden 'Büyüyünce bununla evleneceğim' dedim. Ne alakası varsa. Yanında benim yaşlarımda bir çocuk vardı, birlikte parkın caddeye bakan sol köşesinde top oynuyorlardı. Bi ara top ayağımın dibinde durdu, ışıklı ayakkabımla topa vurdum kızın kafasına çarptı. Ulan ne talihsizdim, kız bana bakarak bağırmaya başladı. Ben de koşarak uzaklaştım oradan. Evin yolunu tuttum. Yorulmuştum yavaş yavaş yürüyordum. Ağaçlardan yapraklar koparıp yere atıyordum, elime aldığım tuğla parçalarıyla duvarları çiziyordum. Şarkı söylüyordum kendi kendime...
Eve yetişmiştim, kapının önünde bir polis arabası vardı. Bizimkiler de dışarda, suratlarındaki ifadeye baktığımda çok tedirgin olduklarını görür gibiydim. Hızlıca koşup annemin yanına gittim. Annem beni görünce çok şaşırıp sarıldı bana. Ben de çok şaşırmıştım ne olduğunu anlayamamıştım. Polislerden biri konuşmaya başladı ;
-Kayıp olan çocuğunuz bu mu ?
- Eeevet.
Bana doğru eğilerek konuştu polis;
-Nereye gitmiştin,ailen çok telaşlandı. Bir daha evden öyle çıkma kötü insanlar seni kaçırır tamam mı ?
Ben kötü bir şey yapmamıştım ki parka gitmiştim. Parkın heyecanıyla evden çıkmıştım, evdekileri unutmuştum.
-He taamm yapmamm.
O günden sonra o büyük eşekler parka gelmemeye başladı. O kızı da görmedim bir
daha. He bulutlara kadar yükseğe uçmayı başarmıştım, yere fırlayarak.