Tüylerim diken diken.
Seni unutmaya çalışırken hafızamın her köşesinde bulmak en kötüsü.
Bir de merak edip, halini, hatrını soramamak...
Keşke tüm nefretim gururuma olsaydı.
Ayaklarıma, dilime, kalbime, aklıma dolanıp beni senden koparan, dibe çeken gurur değil mi ?
Bazen düşünüyorum.
Bana "gökyüzüm" deyişini hatırladıkça içim acıyor.
Ne zaman kafamı kaldırıp yukarı baksam, parlak bir yıldız takılıyor gözüme.
Ürperiyorum.
Aynı gökte, bana o yıldız kadar uzak olduğunu hatırlamak.
İçim dopdolu.
Kimseye anlatamıyorum ne seni, ne de kaybettiklerimi.
Alnımın sancısısın.
Yüzüme vuran her ışıkta aklıma geliyorsun, canım yanıyor.
Etraf kararsa, kaybolsam.
Hiç düşünemesem, hiç hissetmesem, görmesem, duymasam.
Buna ölüm deniyor.
İnsan nefes alırken nasıl ölü olabilirmiş onu anladım.
Neşem, sevincim, herşeyim gitti.
Gülmek bile acı veriyor.
Aslında düşününce, kendimi terk etmişim.
Herşey mânasını yitirdi.
Gülmek, eğlenmek, mutlu olmak, insanlar, olaylar.
Umrumda olan tek şey gözlerimi kapatmak.
Karanlığı beklemek, unutmak.