hani her insanda bir fobi olur, insanın dünyalar kadar cesareti olsada o fobi o cesareti törpüleyiverir kimisi böceklerden kimisi yüksekten korkar..
hah işte bendede "iğne" fobisi var arkadaş ince bir metalin deriye saplanması kadar acı verici birşey yoktur benim için çocukluktan kalma bir travma bir olmalı
işte bu gerçekleri hesaba katmadan yediğim onlarca dondurmanın, içtiğim buzlu suların sonucunda boğazımı şişirdim ve eşimin zoruyla hastaneye gitmeyi kabul ettim
muayene sırasında güleryüzlü ve ilgili bir doktor bulduğuma şükrediyordum ama bu güven hissi uzun sürmedi...
taa ki onun melek yüzlü bir şeytan olduğunu anlayıncaya dek
nerden bilebilirdim ki o gaddar doktorun basit bir bademcik şişliğine pis pis sırıtarak;
"iğne olucaksınız daha çabuk ve sağlıklı bir tedavi için.." diyeceğini gözüm kararmıştı sanki dünya artık dönmüyordu ve üzerimde çok ağır bir baskı vardı
ben: ama doktor hanım bu basit hastalık hap ilede tedavi ediliyor sanırsam ? hem nane limon ıhlamur ?
dr: tabii onlarıda kullanın ancak tedavi için bu şart gibi gözüküyor
ben: tamam siz yinede başka bir ilaç verin
dr: neden korkuyormusunuz yoksa ?
ben : (birazda karizmayı çizdirmemek için) ehee şey yok ya ne korkması
dr: tamam anladım
şimdi burada karizmayı çizdirmemek uğruna kestaneyi çizdirmek tercih edildiğinden dahada ağır bir stres ve baskı içinde iğne zamanı bekleniyor....
iğne zamanı geldiğinde yine o gıcık eş tarafından zorla hastaneye götürülüyorken
aklımdan geçen binbir düşünce ve titremeyle orda ışık var burda trafik kalabalık diyerek yolu uzatıp zaman kazanmaya çalışsamda eninde sonunda gideceğim yer o kahrolası sedyeydi
radyoda tarkanın "gel hiç acımayacak" parçası çalıyordu sinirle radyoyu kapadım ve yola ettim
gelmiştik.. dakikalar saat gibi geçiyor ben son sigaramı yakıyordum
hastayken içilen sigara hazdan çok acı vermesine rağmen daha fazla zaman kazanabilmek için ateşini düşürene kadar içtim
eşimin azarlamaları korkak yapıştırmalarıyla birlikte içeri girdik
-şöyle uzanabilirsiniz
korkunun ecele faydası yoktu çaresiz uzandım
acıyı pekiştirmek için yapıldığını düşündüğüm kolonyalı pamuk ile iğne yapılacak yerin silinmesi sırasında
- bi bi saniye beklermisinizzss (ağır korku altında kekeleme ve dil sürçmesi durumu )
-tabi
- hazırmısınız ? :dusun:
- evet :lutfen:
yine o kolonyalı pamuk işlemi yapıldı bu defa sıçrayarak ayağa kalktım
- napıyorsunuz !??
- şey benn ee kusura bakmayın
diyerek tekrar uzandım
tekrar yattığımda durum anlaşılmış olacak ki
doktorundan hemşiresinden tutun hasta bakıcısına kadar tepeme çöktüler (8 yıllık vücut geliştiricisiyim o şişman hasta bakıcı gibi halter görmedim bırakın kalkmayı kıpırdamak bile imkansızdı)
haykırışlarımla iğne yapıldı bitti
- "iğneden korkuyorsunuz ayıp değil mi çocuk değilsiniz ki " dedi gülerek
yaşaran gözlerimle sert sert baktım cevap vermedim
ordaki hemşirenin birisi acımış olmalı ki tost ve çay getirdi
elim titreyerek çaydan bir yudum alırken üstüme döktüm biraz
tam tostu yakmışlar diye düşünürken
gülümsedi ve o an göz göze geldik
şıpsevdi bir tip olduğumdan yine aşık oluyorum diye düşündüm
ama aşık olacak bir ortam değildi eşim yanımdaydı ve bir bacağım havadaydı (hani iğne olupta o taraftaki bacağınızı yere bastığınızda acı duyarsınız ya hafiften o yüzden işte)
nasıl olsa birdaha gelecektim iğneye yine görürdüm belki derken
ben napıyorum be diye düşündüm
teşekkürler ve geçmiş olsunlardan sonra (harbiden geçirdiler büyük boy iğneyi)
o hemşireyi düşünerek ordan ayrıldık bana çay getirerek kahraman olmuştu gözümde
istediğim gibi açık ve bol şekerli değildi ama olsundu düşünmesi yeterdi
birdahaki iğnede buluşmak üzere :dyg:
sonunuda söyleyeyimde dizi gibi bitmesin
o gece yüz üstü yattım
hah işte bendede "iğne" fobisi var arkadaş ince bir metalin deriye saplanması kadar acı verici birşey yoktur benim için çocukluktan kalma bir travma bir olmalı
işte bu gerçekleri hesaba katmadan yediğim onlarca dondurmanın, içtiğim buzlu suların sonucunda boğazımı şişirdim ve eşimin zoruyla hastaneye gitmeyi kabul ettim
muayene sırasında güleryüzlü ve ilgili bir doktor bulduğuma şükrediyordum ama bu güven hissi uzun sürmedi...
taa ki onun melek yüzlü bir şeytan olduğunu anlayıncaya dek
nerden bilebilirdim ki o gaddar doktorun basit bir bademcik şişliğine pis pis sırıtarak;
"iğne olucaksınız daha çabuk ve sağlıklı bir tedavi için.." diyeceğini gözüm kararmıştı sanki dünya artık dönmüyordu ve üzerimde çok ağır bir baskı vardı
ben: ama doktor hanım bu basit hastalık hap ilede tedavi ediliyor sanırsam ? hem nane limon ıhlamur ?
dr: tabii onlarıda kullanın ancak tedavi için bu şart gibi gözüküyor
ben: tamam siz yinede başka bir ilaç verin
dr: neden korkuyormusunuz yoksa ?
ben : (birazda karizmayı çizdirmemek için) ehee şey yok ya ne korkması
dr: tamam anladım
şimdi burada karizmayı çizdirmemek uğruna kestaneyi çizdirmek tercih edildiğinden dahada ağır bir stres ve baskı içinde iğne zamanı bekleniyor....
iğne zamanı geldiğinde yine o gıcık eş tarafından zorla hastaneye götürülüyorken
aklımdan geçen binbir düşünce ve titremeyle orda ışık var burda trafik kalabalık diyerek yolu uzatıp zaman kazanmaya çalışsamda eninde sonunda gideceğim yer o kahrolası sedyeydi
radyoda tarkanın "gel hiç acımayacak" parçası çalıyordu sinirle radyoyu kapadım ve yola ettim
gelmiştik.. dakikalar saat gibi geçiyor ben son sigaramı yakıyordum
hastayken içilen sigara hazdan çok acı vermesine rağmen daha fazla zaman kazanabilmek için ateşini düşürene kadar içtim
eşimin azarlamaları korkak yapıştırmalarıyla birlikte içeri girdik
-şöyle uzanabilirsiniz
korkunun ecele faydası yoktu çaresiz uzandım
acıyı pekiştirmek için yapıldığını düşündüğüm kolonyalı pamuk ile iğne yapılacak yerin silinmesi sırasında
- bi bi saniye beklermisinizzss (ağır korku altında kekeleme ve dil sürçmesi durumu )
-tabi
- hazırmısınız ? :dusun:
- evet :lutfen:
yine o kolonyalı pamuk işlemi yapıldı bu defa sıçrayarak ayağa kalktım
- napıyorsunuz !??
- şey benn ee kusura bakmayın
diyerek tekrar uzandım
tekrar yattığımda durum anlaşılmış olacak ki
doktorundan hemşiresinden tutun hasta bakıcısına kadar tepeme çöktüler (8 yıllık vücut geliştiricisiyim o şişman hasta bakıcı gibi halter görmedim bırakın kalkmayı kıpırdamak bile imkansızdı)
haykırışlarımla iğne yapıldı bitti
- "iğneden korkuyorsunuz ayıp değil mi çocuk değilsiniz ki " dedi gülerek
yaşaran gözlerimle sert sert baktım cevap vermedim
ordaki hemşirenin birisi acımış olmalı ki tost ve çay getirdi
elim titreyerek çaydan bir yudum alırken üstüme döktüm biraz
tam tostu yakmışlar diye düşünürken
gülümsedi ve o an göz göze geldik
şıpsevdi bir tip olduğumdan yine aşık oluyorum diye düşündüm
ama aşık olacak bir ortam değildi eşim yanımdaydı ve bir bacağım havadaydı (hani iğne olupta o taraftaki bacağınızı yere bastığınızda acı duyarsınız ya hafiften o yüzden işte)
nasıl olsa birdaha gelecektim iğneye yine görürdüm belki derken
ben napıyorum be diye düşündüm
teşekkürler ve geçmiş olsunlardan sonra (harbiden geçirdiler büyük boy iğneyi)
o hemşireyi düşünerek ordan ayrıldık bana çay getirerek kahraman olmuştu gözümde
istediğim gibi açık ve bol şekerli değildi ama olsundu düşünmesi yeterdi
birdahaki iğnede buluşmak üzere :dyg:
sonunuda söyleyeyimde dizi gibi bitmesin
o gece yüz üstü yattım