Kollarımın arasına sensizlik düşer

Savrulurken gömleğim ,
Kollarımın arasına sensizlik düşer …
Rüzgar tam göğüs kafesime dokunurken ,
Sessizlik bir kurşun gibi gelir geçer …

Ağaçların gölgesinde saklanırken güneşten ,
Kan çanağı olmuş gözlerimin ela düşlerindeki sen …
Hiç mi korkmadın beni severken ?

Hafif sepya sevdim seni ,
Toprak rengi …
Ölüm gelinceye kadar …

Şeffaf değildi hatıralarım …
Baktığı zaman gelip geçmesin diye gözlerin ,
Hiçbir lisan yetmez anlatmaya , ezip geçtin …

Acıdım hep doğru zamanı gösteren saate , seni anımsattı.
Bozuk olup günde iki defa seni hatırlatsaydı ;
Ortada ne sen nede ben kalırdı …​