Kar yağıo bu Sehre.. Ama sen yokSun..

Senden ayrilali kac yil oldu, kac asir gecti, kac yaz, kac kis, kac gun, kac ay..? Saymadim.. Sen giderken ardinda bir dagbasi yalnizligi biraktin bana. Bir col issizligi, yoklugun kimsesizligim oldu, yoklugun kederim, soyle simdi ben nerelere giderim… Yagmurlar bu sehre kizgin artik, yagmiyor sokaklara… Simdi kar icinde bedenim, buza dondu dunya...

Sen gittin kar yagiyor bu sehire! Ve ben usuyorum, gokyuzu yere dokuluyor sanki, bembeyaz bir gulucukle, nazla... Gozlerimin icinde bir eski hikaye geziniyor sokaklari... Insanlar farkinda degil, bilmiyorlar bu hikâyeyi…

Hani hayallerimiz vardi gelecege dair, mutluluk dolu. Ruzgarlar savurdu, ulasamayacagimiz yuksek daglara yagdi.
Oyle de olsa koynumda hala mavi mavi hayaller tasiyorum sana dair... Sen gideli yuregim yangin, gozlerim buguludur benim...Kar yagiyor bu sehire ve sen yoksun, usuyorum!.. Yoksun!.. Gozlerime, dudaklarima, yuregime yagiyor kar!..

Giderken ardindan son bir cigligimi ekleyebilmistim sadece... Giderken "beni de al" diye bagirabilmistim sadece... Ama nafile duymamistin...

Yillarca hayalinle yasadim bu kahrolasi yerde, hayalinle avundum senden uzaklarda da olsa, bir tatli sozune, bir tebessumune hasret kaldim…. Sen bir serap gibi yillardir icimin collerinde; yaklastikca uzaklastin benden, uzaklastikca yaklastin... Bilki hayalin bile serinliktir kavrulan ruhuma, usuyen yuregime sicakliktir…

Gel ey sevgi melegim, cangulum, bir bahar sabahi topragima can olmak icin gel!.. Damarlarima kan olmak icin gel!.. Hasretlik boyu uzayan raylarda, gonlunun sicakligina muhtacim...

Bilki, kaynagi sendedir mutlulugumun, caresi sendedir yuregimin. Uzakligin cekilmiyor, uzakligin iskence… Ne zaman seni dusunsem siirler dokuluyor kar gibi kaldirimlara, sarkilar agliyor yokluguna..

Uzak dagbaslarinin serin seherlerinde, gokyuzunu susleyen gozlerini aradim kac kez. Seni ararken irmaklara doktum derdimi, ruzgârlara doktum. Bin 'âh'la iniledi daglar, bin 'âh'la akti pinarlar, 'âh'imdan kan damladi gul yapraklarindan, yarali bulbuller figan etti…

Ozlemin bir bulut gibi sardi beni, bir yagmur gibi ustume yagdi her gece. Damlalar yuregime vurdukca, seni sevmek her gun biraz daha buyudu icimde...

Gel ey gul-i rana; gel ey cangulum, ayaklarin kanasa da dikenlerden, binbir pusu kurulsa da yollara, prangalar vurulsa da ayaklarina, kirip zincirleri gel… Gelmezsen yok olurum, tukenirim. Gelmezsen bil ki, olume savurur beni hayat…

Geceler boyu hayalinin pesinden kosarken sasirdim yolumu... Bir ucuruma dustum, canim yandi, kanadi her yerim...

Gel ki, uzak dagyollarinda kucuk bir su olup, sevda pinari gonlune akayim… Urkek ceylanlar gibi sokulayim yanina. Gel koru beni zamanin zulmunden, merhametinin golgesine al… Kucakla beni sefkatinle, yuregime biraktigin o kutsal isik icin, ask icin kucakla…

Her gece ismini anarim gecenin en issiz saatlerinde. Korkuyorum senden uzaklarda sensiz, yuregim sensiz dagbasi issizligi, yuregim sensiz en karanlik gece... Sana dogru kayiyor gonlumun butun yildizlari, sana dogru akiyor gonlumun irmaklari…

Uykusuzum her gece boyle, yorgunum sensiz.
Hani diyorum bir gece hasretini yuklenerek cikip gelsen, isinsa usuyen duygularim. Sonra basimi koysam dizlerine kapansa kirpiklerim; uyusam, bir daha hic uyanmasam…

Ey oksuzlere yureginden merhamet pinarlari akitan sevgili! Gel tut ellerimi, beni sensiz birakma.
Ozlemimi yukleyip ruzgarlara her gece sevgimi yolladim sana.
Yalnizligimda nice dilek ipleri bagladim ulu agaclara, ikimiz icin. Belki donersin ve yeserir tum hayallerimiz yeniden, diye...
Gel, adini ‘’Can Gulu’’ koydugum can’imin gulu... Gel, zamansiz da olsa, kimseciklere gorunmeden, bir golge gibi, sir gibi, ruya gibi, ruzgar gibi, meltem gibi... Gel...
Gitme bir daha…