Hayatımızın çeşitli dönemlerinde, her biri farklı nedenlerden kaynaklanan, şiddeti ve yoğunlukları farklı acılar çekeriz. Çektiğimiz acıların nedeni ne olursa olsun, bazen bu acıyla içimizdeki coşkuyu da kaybederiz. Bir zamanlar canla başla istediklerimizi; hedeflediklerimizi ulaşıl(a)maz, hatta anlamsız görmeye başlarız. Bir anda, yaşamdaki tüm olayların altında ezildiğimizi hissederiz.
Çevremizde acılarımızı paylaşacak bir dost ararız. Bir zamanlar kendimizden maddi manevi pek çok şey verdiğimize inandığınız dostların bir anda yok olduğunu görürsek, acılarımıza baş ağrılarını da ekleriz. Bu düşüncelerle ruhumuz yanında bedenimiz de yıpranır. Her zaman aynı işleri rahatlıkla yapan bedenimiz, takınmış olduğunuz karamsarlıktan ve içimizdeki coşkunun yok olmasından dolayı halsiz ve yorgun düşer.
Hayata böyle bir ruh haliyle bakarken; gerek iş, gerek özel yaşamımızdaki insanların her hareketi bize batmaya başlar. Onların umursamazlıkları, duygusuzlukları bizim için gittikçe çekilmez bir hal alır. Sürekli odaklandığımız ve kafamızdan atamadığımız bu karamsarlık, bizden tüm coşkuyu alır, gittikçe daha çok hırpalayıp yıpratır.
Bir zamanlar çevresinde pek çok güzelliği fark edip bu güzelliklerin tadını çıkaran tüm duyu organlarımız bile içinde bulunduğunuz gaflet yüzünden elimizdeki hazineleri fark etmekten mahrum hale gelir. Artık ruhumuzu mutlu edecek, bedenimizi dinlendirecek etkenleri bulmak için direncimizi kaybetmişizdir.
Oysa düşündüğümüz, söylediğimiz, hayal ettiğimiz ya da hayal edemediğimiz her duygu bizim üzerimizde derin izler bırakır. Derinleşen bu izler gittikçe daha çok canımızı acıtır. O zaman ne yapmalıyız? Öncelikle kendisine ağlayan bir insan olmaktan kurtulmalı; acılardan ders çıkarmayı, yenilgileri zafere dönüştürmeyi, kaybedilenlerden bile kazanç elde etmeyi öğrenmeli ve bunları uygulayabilir hale gelmeliyiz. Kendine acımak, durmadan yakınmak yerine hayata anlam katan insanlardan olmalı, yeniden yapılanmalıyız.
(alıntı)
Çevremizde acılarımızı paylaşacak bir dost ararız. Bir zamanlar kendimizden maddi manevi pek çok şey verdiğimize inandığınız dostların bir anda yok olduğunu görürsek, acılarımıza baş ağrılarını da ekleriz. Bu düşüncelerle ruhumuz yanında bedenimiz de yıpranır. Her zaman aynı işleri rahatlıkla yapan bedenimiz, takınmış olduğunuz karamsarlıktan ve içimizdeki coşkunun yok olmasından dolayı halsiz ve yorgun düşer.
Hayata böyle bir ruh haliyle bakarken; gerek iş, gerek özel yaşamımızdaki insanların her hareketi bize batmaya başlar. Onların umursamazlıkları, duygusuzlukları bizim için gittikçe çekilmez bir hal alır. Sürekli odaklandığımız ve kafamızdan atamadığımız bu karamsarlık, bizden tüm coşkuyu alır, gittikçe daha çok hırpalayıp yıpratır.
Bir zamanlar çevresinde pek çok güzelliği fark edip bu güzelliklerin tadını çıkaran tüm duyu organlarımız bile içinde bulunduğunuz gaflet yüzünden elimizdeki hazineleri fark etmekten mahrum hale gelir. Artık ruhumuzu mutlu edecek, bedenimizi dinlendirecek etkenleri bulmak için direncimizi kaybetmişizdir.
Oysa düşündüğümüz, söylediğimiz, hayal ettiğimiz ya da hayal edemediğimiz her duygu bizim üzerimizde derin izler bırakır. Derinleşen bu izler gittikçe daha çok canımızı acıtır. O zaman ne yapmalıyız? Öncelikle kendisine ağlayan bir insan olmaktan kurtulmalı; acılardan ders çıkarmayı, yenilgileri zafere dönüştürmeyi, kaybedilenlerden bile kazanç elde etmeyi öğrenmeli ve bunları uygulayabilir hale gelmeliyiz. Kendine acımak, durmadan yakınmak yerine hayata anlam katan insanlardan olmalı, yeniden yapılanmalıyız.
(alıntı)