Hiç Depresyona,bunalıma girdiniz mi?

Yabani
🟢 Konu yazarı şu anda aktif

Hiç Depresyona girdiniz mi?

  • Evet

    Kullanılan: 3 42.9%

  • Hayır

    Kullanılan: 0 0.0%

  • Yaşam stilim

    Kullanılan: 3 42.9%

  • Ben mi girdim o mu girdi bana kararsızım!

    Kullanılan: 0 0.0%

  • Depresyonsuz hayatın tadı olmaz..

    Kullanılan: 0 0.0%

  • Arada bir girer çıkarım

    Kullanılan: 0 0.0%

  • Bilmiyorum belkide

    Kullanılan: 1 14.3%

  • Sanırım depresyondayım emin değilim..

    Kullanılan: 0 0.0%
  • Kullanılan toplam oy
    7
Evet, insan zaman zaman bunalır, çünkü kalbimiz var, beklentilerimiz var, kırıldığımız yerler var bu zayıflık değil, insan olmaktır. Elinden geleni yaptıktan sonra sonucu Allah'a bırakabilmek insanın yükünü hafifletir. Depresyon kapıyı çaldığında da tevekkül ile içerideyken yalnız olmadığını bilmektir, yaşarken umudunu kaybetmemektir. Elinden geleni yapıp gerekirse destek alıp, sonucu Allah'a bırakabilmektir. Yani tevekkül, çökmek değil, düştüğün yerden tutunacak bir dal olduğunu bilmektir. İnsanım ya bunalır yorulurum ancak Allah bana yeter... :emoji_shamrock:
 
Her kışa girerken bir ay kesin giriyorum
 
Askere gitmeden önce evet.
Sonra Askere gittim ve daha beter oldum.
Çivi çiviyi sökermiş.

Çözüm: Boşta kalmamak gerekiyor muş
 
En son gece uyurken mutfağımda yangın çıktıydı, farkedip itfaiyeyi aradım, kurtuldum ama bir süre olayın şokunu üzerimden atamamıştım. Ölüm beni teğet geçmişti resmen. Kalktığımda diğer odalar tamamen duman dolmuş zifiri karanlık oksijen yok ve mutfak alevler içindeydi. Uyanmasam belkide şuan bu cümleleri yazıyor olamazdım. Evet hayatımdaki en zor dönemlerden biriydi. Maddi olarak değil ama ruhsal olarak travma etkisi olmuştu bu yangının.
 
Depresyon değildi, o durumu ben başka birinde gördüm, allah saklasın. Ama çok hüzünlü bir dönemlerim oldu, özel hayatımla ilgili oldu, iş yerinde yaşadıklarıma istinaden oldu. Covid döneminde kaygı yüksekliğine bağlı zor günlerim oldu. Neticede her şey geçiyor, insanın şifası yine kendinde. Şükürler olsun.
 
Deprem sonrası ilk bir yıl.. Benim için o kadar zor geçti ki.. Bir dönüm noktası yaşadım ve her şey olabilirdi. Kalkmak için çok çabaladım. Belkide hayatım boyunca ilk defa bu denli güçlü kaldım en azından o yolu seçip devam edene kadar. Daha kötü ne olabilir demedim çünkü gerçekten o zaman evren şovunu yapıyor.

Anlatamadığım çok şey var.. Depremin olmasını istemezdim ama kötünün iyisini düşünürsem ailem dahil çevremdeki herkesin gerçek yüzünü görmüş oldum.

Yanlış tercihler yapabildim ama yalnızlığı tercih ettim.
 
Hiç bilmiyorum da, depresif ruh hâlim olmazsa huzurlu hissetmem. Mutsuz değilsem bir mutsuzluğum vardır. Mutsuzluk benim mutluluğum. Hep bir şeylere dertlenmeli, bir şeylere ağlamalıyım, yoksa rahat hissedemem.

Kendimi mühürleyip hayatımı zından edişimin rahat 15 senesi var. Böyle çok iyiyim.
 
Önce annemi akabinde babamı da arka arkaya kaybedince depresyona girdim. Baya baya sabahlara kadar uykusuzluk, stres, ölüm korkusu ve saçma saçma sürekli kendimi sorgulayıp doktora gitme hissiyatı yaşadım.
 
Sizin iki sıkılıp üç bunalmalarınız depresyon değil.
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri