Herkesin bi hikayesi vardır ya??...
"Çocukken kurduğun hayallerin tükenip gitmesinden daha acı bir şey varsa oda güvendiğin birinden darbe yemekmiş...
"Beni sevme" diyordu küçük kız!"Beni hiç kimse sevmedi bu güne kadar,şevkatle yaklaşmadı,saçlarımı okşamadı ve...ve hayatıma girenler acıdan başka hatıra bırakmadı..."Umutsuzdu,sevgiye ihtiyaç duyardı ama korkuyordu,kalbi bir kez daha kırılırsa dayanamazdı bu kez!
"KORKMA!" dedi adam..."Seni hiç ağlatmayacağım ben,canını yakmayacağım...ben...ben, 'gidenlerden' olmayacağım..."
Belkide doğru söylüyordu adam,o farklıydı belki de...İnanamıyordu yorgun kalbi...
Tutamayacağı sözler vermedi adam,hep sildi gözyaşlarını,ne zaman ihtiyaç duysa yanında oldu,hiç incitmedi...Öncekiler gibi sahte renklerle boyamadı dünyasını.O gerçekti!!!...
İnanmadı küçük kız,güvenemedi...Geçmişteki hatalarını sorgulamadan kendisini karşılıksız ve çıkarsız seven bu adamı sevemedi yüreği...Bi yerlerde bi hata olmalıydı..."Nolur nolur,SAKIN aşık olma ona,seni üzmesine izin verme" diyordu kendi kendine...
Ama ne kadar inkar etsede boş dünyasını dolduruyordu adam,aradan bi süre geçtikten sonra yüzündeki tebessüm haline geldi.Hiç duymadığı sözleri işitti "önce saygı" diyordu adam...Küçük kız a "özel" olduğunu hissettiren ilk kişiydi belkide...
"Seni seviyorum küçüğüm" derdi hep....Hayatına giren emek veren bu adamı düşündükçe içi cız etmeye bazladı zamanla!!!...
Gülüyordu evet,güzlerinin içi parlıyordu 'AŞK' ile...Güneş yeniden doğdu,ve hiç farketmediği güzellikleri gördü,eskiden kör olan gözleri.
Kimseyi umursamazdı,onun bir tek "aşkısı" vardı...Uykularında kabuslar yoktu artık,geçmişi onu korkutamazdı...Koruyucusu,dayanak noktası ve yaşam sebebi yanındaydı...Ama....
Gülüyordu evet,güzlerinin içi parlıyordu 'AŞK' ile...Güneş yeniden doğdu,ve hiç farketmediği güzellikleri gördü,eskiden kör olan gözleri.
Kimseyi umursamazdı,onun bir tek "aşkısı" vardı...Uykularında kabuslar yoktu artık,geçmişi onu korkutamazdı...Koruyucusu,dayanak noktası ve yaşam sebebi yanındaydı...Ama....
İçinde hep bi korku vardı...Ya giderse..."Gitme" dedi küçük kız."Sakın çıkma hayatımdan"
"Söz ver dedi adam."Söz ver bana küçüğüm,eğer gün olur da çıkarsam hayatında,bırakmayacaksın kendini,asla vazgeçmeyeceksin yaşamaktan,savaşacaksın,SÖZ VER!!!"
Bunları duyarken bile gözyaşlarını tutamıyordu;hıçkırıkların arasında "gitme" sözcüğü döküldü dudaklarından..."Bırakmam" dedi adam..."SÖZ!" "Sensiz olamam küçüğüm..."
Son nefesine kadar yanında olmasını istediküçük kız ..."Giderse eğer ben ne yaparım" diyemiyodu bile...Ama ne olursa olsun yaşadı aşkını sonuna kadar...Yanındaydı hayatının anlamı...Asla da savaşmaktan vazgeçmedi sevgisi için...Hayalperestti,duygusaldı,ama aşıktı...Vazgeçmedi,HEP SEVDİ...
Bir gün geldi ki,o günden sonra bitmeyen acıların başlayacağını bilseydi eğer,asla da yaşamazdı belki de bu aşkı...Pişmanlık duymadı ama..çok yara aldı o günden sonra. "Bitsin" dedi adam...
"Böyle olması gerekiyo küçüğüm,bit-me-li...Hem hangi aşk sonsuza kadar sürmüş ki???"
"Bizim aşkımız bitemezdi,asla terketmezdim seni,hep sevebilirdim,her zorluğa sırtsırta dayanırız biz,nolurrrr yapma" demek istedi ama,boğazında düğümlenen bir şeyler vardı "Gitme" dedi sadece...Arkasından o kadar soru bırakıp giden,üstelik bunca emeği,onu elde emek için yaptıklarını hiçe sayan o olamazdı...Sanki büyük aşkından eser kalmamıştı,gözleri kör,kulakları duymaz olmuştu...Arkasına bile bakmadan bir açıklama bile yapmadan çekip gitmişti...Üstelik beş para etmez bi bahanenin arkasına sığınarak,en kötüsü de bir 'yalan' ile...
Geride,haykırılmayan feryatlar,gözyaşları...
Anılar peşini hiç bırakmadı ama adamın yaptığı affedilemez şeylerin gerisinde bir tek,nefret bıraktı...
Küçük kız mı??? O şimdi büyüdü,acısıyla olgunlaştı...
O'nun için son kez gözyaşı damladı ve...
Ve bu hikayeyi yazdı...