Aleyna1
Gümüş Üye
-
- Katılım
- Ekim 13, 2014
-
- Mesajlar
- 5,966
-
- Tepkime puanı
- 212
-
- Puanları
- 318
Memleketten uzak akrabalar sizleri gördükleri ilk yerde bunu sorarlar. "Eviniz kira mı sizin mi?"
Semt bizim deseniz bile onlar için bir şey ifade etmeyecek.
Evinizin kira olduğunu bilen amcalar, dayılar, halalar konuyu hep aynı yere getirecek. "Niye ev almıyorsunuz, artık bir ev alın."
Gerçekten keyiften almıyoruz. Yoksa bankada bir trilyon para var.
Kirada olmanız tamamen sizin suçunuzdur.
Kimse parasal durumunuzu merak etmez. İşiniz var nasılsa, isteyen alır.
Neeeeey? Birikmiş paranızla araba mı aldınız siz?
İstedik aldık, para bizim dert bizim, değil mi? Değil işte, ev almalıydınız.
Meraklı bir amca oğlu sohbet arasında sinsice fısıldar. "Niye ev almıyorsunuz?"
Ebenin köründen dolayı almıyoruz.
Anneniz geceleri bu soruyla yataktan fırlar. "O kadar maaşı ne yapıyor bu çocuk?"
Tuvalete döküyorum anne! Faturalar var kira var, yemek yiyoruz hem, ne yapsak ki, aç kalalım da ev mi alalım?
Zamanla sizi bu amansız çukurun içine çekerler. Artık siz de bu durumu dert etmeye başlarsınız.
Ne kadar dirayetli olursanız olun bir süre sonra kendinizi "Evim yok benim yaa" diye düşünüp kederlenirken bulursunuz.
Geçen sene oğlu Toki'den eve giren Neriman Teyze sizi gördüğü her yerde, bundan bahsedip size acıyarak bakar.
Atıf eve girdi bak, dördüncü kredilerini ödüyorlar. Açlıktan evdeki kedi mamalarını yiyorlar ama olsun ev sahibi oldular ev!
Adeta itibarınız söz konusudur. Evi olanlarla aynı sınıftan sayılmazsınız. "Daha evleri bile yok."
Evi olanlarla aranızda garip bir hiyerarşi doğar. Çok net değildir ama hissedersiniz.
Ne tatile mi gidiyorsunuz Bodrum'a? "Ayranı yok içmeye atla gider sçmaya!"
En ufak harcamanız müsriflik olarak görülür. Sanki eviniz yok diye bir kuru ekmekle yaşamak zorundasınızdır.
Bütün aile toplantılarında, konu dönüp dolaşıp sizin kiracı olmanıza gelir. Sanki başka konu yok!
Az önce içli köftenin ne kadar lezzetli olduğundan bahsediyorduk, konu içli köfteden ev almaya nasıl geldi?
Bütün akrabalarınızdan yemeyip içmeyip ev alan sümüklü Sabri'nin başarı hikayesini dinlersiniz.
İki işte birden çalışmış, senelerdir tatile çıkmamış, masraf olmasın diye çocukları kedi mamasıyla beslemiş... Sabri artık ailenin yegane gurur kaynağıdır.
Kendinizi virane haldeki evlere bakıp, devasa ücretlerini 20 senede nasıl öderiz acaba diye, hesap yaparken bulursunuz.
Aç sefil bir halde 20 yıl geçirdikten sonra o berbat evin sahibi olabileceğinizi anlayınca, birden vazgeçersiniz. Allah canınızı alsa da kurtulsanız.
Sonunda bu konunun sizi tüketmemesi gerektiğine karar verirsiniz. Ben bir kiracıyım ve şerefimle her ay kiramı veriyorum, dersiniz.
Kiradaysam ne var yani! Evim yoksa da haysiyetim var, deyip hayatınıza devam edersiniz.
Sonuç olarak çevrenizde sizinle ev konusunu konuşmayan tek bir kişi kalır.
Evde krallar gibi yaşattığınız kediniz Şakir, vakti gelince işleri düzene sokacağınızdan emin olan tek kişidir.
Semt bizim deseniz bile onlar için bir şey ifade etmeyecek.
Evinizin kira olduğunu bilen amcalar, dayılar, halalar konuyu hep aynı yere getirecek. "Niye ev almıyorsunuz, artık bir ev alın."
Gerçekten keyiften almıyoruz. Yoksa bankada bir trilyon para var.
Kirada olmanız tamamen sizin suçunuzdur.
Kimse parasal durumunuzu merak etmez. İşiniz var nasılsa, isteyen alır.
Neeeeey? Birikmiş paranızla araba mı aldınız siz?
İstedik aldık, para bizim dert bizim, değil mi? Değil işte, ev almalıydınız.
Meraklı bir amca oğlu sohbet arasında sinsice fısıldar. "Niye ev almıyorsunuz?"
Ebenin köründen dolayı almıyoruz.
Anneniz geceleri bu soruyla yataktan fırlar. "O kadar maaşı ne yapıyor bu çocuk?"
Tuvalete döküyorum anne! Faturalar var kira var, yemek yiyoruz hem, ne yapsak ki, aç kalalım da ev mi alalım?
Zamanla sizi bu amansız çukurun içine çekerler. Artık siz de bu durumu dert etmeye başlarsınız.
Ne kadar dirayetli olursanız olun bir süre sonra kendinizi "Evim yok benim yaa" diye düşünüp kederlenirken bulursunuz.
Geçen sene oğlu Toki'den eve giren Neriman Teyze sizi gördüğü her yerde, bundan bahsedip size acıyarak bakar.
Atıf eve girdi bak, dördüncü kredilerini ödüyorlar. Açlıktan evdeki kedi mamalarını yiyorlar ama olsun ev sahibi oldular ev!
Adeta itibarınız söz konusudur. Evi olanlarla aynı sınıftan sayılmazsınız. "Daha evleri bile yok."
Evi olanlarla aranızda garip bir hiyerarşi doğar. Çok net değildir ama hissedersiniz.
Ne tatile mi gidiyorsunuz Bodrum'a? "Ayranı yok içmeye atla gider sçmaya!"
En ufak harcamanız müsriflik olarak görülür. Sanki eviniz yok diye bir kuru ekmekle yaşamak zorundasınızdır.
Bütün aile toplantılarında, konu dönüp dolaşıp sizin kiracı olmanıza gelir. Sanki başka konu yok!
Az önce içli köftenin ne kadar lezzetli olduğundan bahsediyorduk, konu içli köfteden ev almaya nasıl geldi?
Bütün akrabalarınızdan yemeyip içmeyip ev alan sümüklü Sabri'nin başarı hikayesini dinlersiniz.
İki işte birden çalışmış, senelerdir tatile çıkmamış, masraf olmasın diye çocukları kedi mamasıyla beslemiş... Sabri artık ailenin yegane gurur kaynağıdır.
Kendinizi virane haldeki evlere bakıp, devasa ücretlerini 20 senede nasıl öderiz acaba diye, hesap yaparken bulursunuz.
Aç sefil bir halde 20 yıl geçirdikten sonra o berbat evin sahibi olabileceğinizi anlayınca, birden vazgeçersiniz. Allah canınızı alsa da kurtulsanız.
Sonunda bu konunun sizi tüketmemesi gerektiğine karar verirsiniz. Ben bir kiracıyım ve şerefimle her ay kiramı veriyorum, dersiniz.
Kiradaysam ne var yani! Evim yoksa da haysiyetim var, deyip hayatınıza devam edersiniz.
Sonuç olarak çevrenizde sizinle ev konusunu konuşmayan tek bir kişi kalır.
Evde krallar gibi yaşattığınız kediniz Şakir, vakti gelince işleri düzene sokacağınızdan emin olan tek kişidir.