Abaris
Elmas Üye
-
- Katılım
- Mayıs 24, 2016
-
- Mesajlar
- 37,867
-
- Tepkime puanı
- 3,895
-
- Puanları
- 353
Bir derviş diğer bir dervişe; ''Allah’ı nasıl gördün, söyle'' dedi.
Derviş dedi ki: Neliksiz, niteliksiz gördüm. Fakat söze getirebilmek için kısa bir örnekle anlatayım.
Gördüm ki sol yanında bir ateş, sağ yanında da bir kevser ırmağı vardı.
Solunda cihanı yakıp yandıran müthiş bir ateş, sağında güzelim bir ırmak.
Bir kısım halk o ateşe el atmış, bir kısım halkta o kevsere ulaşacağından neşeli ve sarhoş.
Fakat bu, her kötü kişiyle her bahtı yaver olanı şaşırtacak pek yaman, tersine bir oyundu.
Kim o ateşe, kıvılcımlara atılıyorsa öbür yandaki sudan baş çıkarıyordu.
Kim sağ yana gidiyor, o güzelim suya dalıyorsa sol taraftaki ateş içinden baş göstermedeydi.
Bunun sırrını pek az kişi anlıyor, hasılı o ateşe pek az kişi atlıyordu.
Ancak başına devlet saçısı saçılan, suyu bırakıp ateşe kaçıyordu.
Halk eldeki hazır zevki mabut edinmiştir; hulâsa bu oyunu kaybetmiş, bu oyunda zarara girmiştir.
Bölük bölük, saf saf, hırslarına uyanlar ateşten çekinmede, suya kaçmada.
Fakat suya dalan, ateşten baş göstermede. Ey hakikatten haberi olmayan, ibret al, ibret!
Ateş; ey ahmaklar, ben ateş değilim, kabul pınarıyım.
A gözsüzler, sizin gözünüzü bağlamışlar. Bana gelin, kıvılcımlarımdan kaçmayın.
Ey Halil, burada ne kıvılcım var, ne de duman. Bu görünen şey, ancak Nemrud’un büyüsü, hilesi demekteydi,
Sen Hakk'ın Halil'i gibi akıllıysan, ateş senin suyundur, sen de bir pervanesin.
Pervanenin canı, 'keşke binlerce kanadım olsaydı da, amansız bir surette ateşlere yansaydı;
bilgisiz kişi bana acır, bense bilgi sahibi olduğumdan ona acırım,’ diye bağırıp durur.
Hele şu suların bile canı olan ateş yok mu? Pervanenin işi bizim işimizin aksi.
O nur görür ateşe atılır, gönül de ateş görür, nura dalar.
Ulu Allah’ın, Halil evladı kimdir göresin diye, böyle oyunları vardır!
Hazreti Mevlana, Mesnevi, c.V 420
Derviş dedi ki: Neliksiz, niteliksiz gördüm. Fakat söze getirebilmek için kısa bir örnekle anlatayım.
Gördüm ki sol yanında bir ateş, sağ yanında da bir kevser ırmağı vardı.
Solunda cihanı yakıp yandıran müthiş bir ateş, sağında güzelim bir ırmak.
Bir kısım halk o ateşe el atmış, bir kısım halkta o kevsere ulaşacağından neşeli ve sarhoş.
Fakat bu, her kötü kişiyle her bahtı yaver olanı şaşırtacak pek yaman, tersine bir oyundu.
Kim o ateşe, kıvılcımlara atılıyorsa öbür yandaki sudan baş çıkarıyordu.
Kim sağ yana gidiyor, o güzelim suya dalıyorsa sol taraftaki ateş içinden baş göstermedeydi.
Bunun sırrını pek az kişi anlıyor, hasılı o ateşe pek az kişi atlıyordu.
Ancak başına devlet saçısı saçılan, suyu bırakıp ateşe kaçıyordu.
Halk eldeki hazır zevki mabut edinmiştir; hulâsa bu oyunu kaybetmiş, bu oyunda zarara girmiştir.
Bölük bölük, saf saf, hırslarına uyanlar ateşten çekinmede, suya kaçmada.
Fakat suya dalan, ateşten baş göstermede. Ey hakikatten haberi olmayan, ibret al, ibret!
Ateş; ey ahmaklar, ben ateş değilim, kabul pınarıyım.
A gözsüzler, sizin gözünüzü bağlamışlar. Bana gelin, kıvılcımlarımdan kaçmayın.
Ey Halil, burada ne kıvılcım var, ne de duman. Bu görünen şey, ancak Nemrud’un büyüsü, hilesi demekteydi,
Sen Hakk'ın Halil'i gibi akıllıysan, ateş senin suyundur, sen de bir pervanesin.
Pervanenin canı, 'keşke binlerce kanadım olsaydı da, amansız bir surette ateşlere yansaydı;
bilgisiz kişi bana acır, bense bilgi sahibi olduğumdan ona acırım,’ diye bağırıp durur.
Hele şu suların bile canı olan ateş yok mu? Pervanenin işi bizim işimizin aksi.
O nur görür ateşe atılır, gönül de ateş görür, nura dalar.
Ulu Allah’ın, Halil evladı kimdir göresin diye, böyle oyunları vardır!
Hazreti Mevlana, Mesnevi, c.V 420
