-
Foruma hoş geldin 👋, Ziyaretçi
Forum içeriğine ve tüm hizmetlerimize erişim sağlamak için lütfen foruma kayıt olun veya giriş yapın. Üyelik tamamen ücretsizdir ve sadece birkaç dakikanızı alır.
İnsanlarla konuşmayı çok severim aslında ben..Her insanın farklı bir düşüncesi oluyor..Onda ki gerçek ışığı görebiliyorum..Belki konuşmak isterseniz konuşabilirim..Yeni insanlar tanımaya ihtiyacım var.Herkesin içinde gizli kalmış, kimseye söyleyemediği duyguları var..Kimseye güvenemez olmuşuz ama bir şeyi unutmuşuz herkesin başına acınacak şeyler gelmiştir..Mutlaka karşıda ki kişinin de eksik yanları var.Ne bu egolar, tavırlar..Oysa karşıda ki insana güzel bir tebessüm edince kalbine dokunmak varken neden hep bir yukarı çıkma çabası..Bana sıcak bakan insanları seviyorum..Daha garibi ise insanlarla konuşup onlarla bir şeyleri düzeltmeyi seviyorum..
Ve şimdi senin beni bıraktığın yerde sonbaharı bekliyorum.
Merhaba sevgilim, bugün gidişinin, belkide gelmeyişinin üzerinden geçen günden biri. Ve bu da hiç okumayacağını bildiğim hüzün dolu mektuplarımdan sadece biri. İçimin çekmecesinden alıntılar. Bir gün olur da okumak istersin diye yazıyorum, belki beni anlamak istersin diye. Ama biliyorum ki, sen o çekmeceyi açtığında benim ellerim buruşmuş olacak.
Birkaç zaman önceydi, yanımdaydın. Ellerim yüzünde dolaşıyordu, teninde. Yüzüne bakıyordum, her santimini ezberlemeye çalışıyordum.Çünkü sen yine gidecektin ve bana sadece ezberlediğim anılarım eşlik edecekti. Yokluğuna dayanmanın tek çıkar yolu buydu çünkü. Bir süre sonra onlarda beni terk edecekti. Ellerin, sesin, gözlerin ve gülüşün. Ben üzgün olacaktım, ben yorgun, ben bitkin. Seni unuttuğumda ben hüzünlerini seninle kapatmaya çalışan ama bunu bir türlü beceremeyen bir gönül aşığı olacaktım. Aradan yıllar geçtiğinde bile, adını duyduğumda kalbim hızlanacaktı. Gerçek değil miydi? Sende ellerimi tuttuğunda mutlu olmuyor muydun? Gözlerin parlamıyordu her bakışmda? Yapma, söyle hadi. Ben söyleyebiliyorum çünkü. Sen benim huzurumdun. Ve biliyorum ki, ne gözlerin bir daha öyle parlayacak, ne de ben huzuru böyle hissedeceğim. Ve sen, sen mavinin en çok yakıştığı insan, sende özleyecektin.
Umarım bulunduğun yerde beni sana hatırlatacak bir şeyler vardır.
Merhaba sevgilim, bugün gidişinin, belkide gelmeyişinin üzerinden geçen günden biri. Ve bu da hiç okumayacağını bildiğim hüzün dolu mektuplarımdan sadece biri. İçimin çekmecesinden alıntılar. Bir gün olur da okumak istersin diye yazıyorum, belki beni anlamak istersin diye. Ama biliyorum ki, sen o çekmeceyi açtığında benim ellerim buruşmuş olacak.
Birkaç zaman önceydi, yanımdaydın. Ellerim yüzünde dolaşıyordu, teninde. Yüzüne bakıyordum, her santimini ezberlemeye çalışıyordum.Çünkü sen yine gidecektin ve bana sadece ezberlediğim anılarım eşlik edecekti. Yokluğuna dayanmanın tek çıkar yolu buydu çünkü. Bir süre sonra onlarda beni terk edecekti. Ellerin, sesin, gözlerin ve gülüşün. Ben üzgün olacaktım, ben yorgun, ben bitkin. Seni unuttuğumda ben hüzünlerini seninle kapatmaya çalışan ama bunu bir türlü beceremeyen bir gönül aşığı olacaktım. Aradan yıllar geçtiğinde bile, adını duyduğumda kalbim hızlanacaktı. Gerçek değil miydi? Sende ellerimi tuttuğunda mutlu olmuyor muydun? Gözlerin parlamıyordu her bakışmda? Yapma, söyle hadi. Ben söyleyebiliyorum çünkü. Sen benim huzurumdun. Ve biliyorum ki, ne gözlerin bir daha öyle parlayacak, ne de ben huzuru böyle hissedeceğim. Ve sen, sen mavinin en çok yakıştığı insan, sende özleyecektin.
Umarım bulunduğun yerde beni sana hatırlatacak bir şeyler vardır.
