Anladım....

Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını
kendimi bulduğumda anladım

herkesin mutlu olmak için başka bi yolu varmış
kendi yolumu çizdiğimde anladım

birtek yaşanılarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak dinleyerek değil
bildiklerini bana neden anlatmadığını anladım

yüreğinde aşk olmadan geçen hergün kayıpmış
aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım

acı doğruya ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden
neden hiç ağlamadığını anladım

ağlayanı güldürebilmek, ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş
gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım

bir insanı her hangi biri kırabilir, ama birtek en çok sevdiği acıtabilirmiş
çok acıttığın da anladım

fakat hak edermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşına
gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım

yalan söylememek değil gerçeği gizlememekmiş marifet
yüreğini elime koyduğunda anladım

"sana ihtiyaçım var, gel!" diyebilmekmiş güçlü olmak
sana "git" dediğim de anladım

biri sana "git" dediğinde "kalmak istiyorum" diyebilmekmiş sevmek
"git" dediklerinde gittiğimde anladım

sana sevgim şımarık bir çocukmuş her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan
büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım

özür dilemek değil "affet beni" diye haykırmakmış pişman olmak
gerçekten pişman olduğumda anladım

ve gurur, kaybedenlerin, acizlerin maskesiymiş
sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış
yüreğinde sevgi bulduğumda anladım

ölürcesine isteyen beklemez sadece umut edermiş birgün affedilmeyi
beni affetmeyi ölürcesine istediğimde anladım
"SEVGİ EMEKMİŞ"

emek ise vazgeçmeyecek kadar,
ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş...........
Can Yücel